ฟางเจิ้งพิจารณามองแวบหนึ่ง มองหน้าไม่ออกว่าอะไร เป็นขนดำๆ ทั้งใบหน้า ทว่ามองไปที่หัว เครื่องแต่งกาย ก็เป็นโจวอู่จริงๆ ฟางเจิ้งพลันหัวเราะในใจ ‘วิชาไฝดำนี่เจ๋งจริงๆ! เจ้านี่เจ๋งยิ่งกว่า สิ้นเปลืองไผ่หนาวต้นเดียวจะเกิดไฝดำขนาดเท่าเล็บมือ แต่เจ้านี่มีไฝทั้งหน้า เขาไม่รู้สึกเลยเหรอ? ละโมบเป็นบาปดั้งเดิมแท้ๆ’
ฟางเจิ้งยิ้มในใจ แต่ใบหน้าราบเรียบ ยิ้มน้อยๆ “อมิตาพุทธ ที่แท้ก็ประสกโจว มาได้พอดีเลย”
มาได้พอดี? โจวอู่เหงื่อแตก นี่มันหมายความว่าอย่างไร? หลวงจีนนี่รู้ว่าตนจะมา? แต่ว่าเรามาจะเกี่ยวอะไรกับเขา? หรือเขาคิดจะช่วยกำจัดไฝดำขนดำบนหน้าให้?
ตอนนี้เองมีเสียงตะโกนดังมาจากข้างหลังฟางเจิ้ง “หลบไปๆๆ จะไปตักน้ำ!”
ต่อมาเป็นเด็กน้อยอายุหกเจ็ดขวบหามถังใหญ่สูงหนึ่งเมตรเดินออกมา
โจวอู่อึ้งไป ความคิดแรกคือ ‘ของปลอมเถอะ!’
ฟางเจิ้งยิ้ม “จิ้งซิน ในเมื่อประสกโจวมาแล้ว สองสามวันนี้นายพักเถอะ วางถังน้ำลง”
เด็กแดงอึ้งงัน มองฟางเจิ้งแปลกๆ พลางคิดในใจ ‘ไอ้สารเลวหัวล้านเปลี่ยนนิสัยแล้วรึ?’ แต่ไม่ต้องทำงานเด็กแดงก็ดีใจมาก เอ่ยทันใด “ขอรับอาจารย์” ก่อนวางถังเหล็กใหญ่สองใบลงอย่างตรงไปตรงมา
โจวอู่กล่าว “หลวงพี่ฟางเจิ้ง คือว่าผมมาหาท่านเพราะมีธุระ”
ฟางเจิ้งยิ้ม “ไม่ต้องรีบ ในเมื่อประสกมาแล้วก็ช่วยงานตักน้ำหน่อยเถอะ หลังลานวัดอาตมามีโอ่งน้ำอยู่ใบหนึ่ง รบกวนเติมน้ำให้เต็มที”
โจวอู่ตะลึงค้างอยู่กับ จ้องฟางเจิ้ง “หลวง
