”
หลิวเสี่ยวโจวส่ายหน้า พูดสะอื้นไห้ “แม่งเอ๊ย จากนี้ฉันจะรื้อไฟสูงนี่ซะ หลอกลวง…อีกอย่างในรถนั่นมีตัวอะไรนั่งอยู่ไม่รู้? ฉันจะไปซื้อหน้ากากมาใส่บ้าง!”
เล่าถึงโจวอู่ขับรถบ้าง เขาเห็นรถBMW คันหนึ่งชนกำแพง ในที่สุดใบหน้าที่กลัดกลุ้มอย่างยิ่งมีรอยยิ้มหลายส่วน เห็นคนอื่นซวยแล้วตนมีความสุข!
แต่โจวอู่ขับรถไปได้ไม่ไกลก็มาถึงโรงพยาบาล เขาร้องไห้…หลังโรงพยาบาลทำการตรวจต่างๆ แล้ว ข้อสรุปคือ
“จากผลการตรวจสอบ ใบหน้าคุณไม่มีปัญหาอะไร ส่วนทำไมถึงมีขนยาว ทำไมมีไฝดำ เอ่อ…อันนี้ต้องทำการตรวจสอบอีกขั้น” หมอกล่าวอย่างจริงจังมาก
โจวอู่ได้ยินดังนั้นพลันเข้าใจ คำพูดน่าฟัง ความจริงจะบอกเขาว่ารักษาไม่ได้! ดวงตาสองข้างดำมืด หมดสติไปโดยพลัน
เก๋อเยี่ยนกับโจวเหวินอู่รีบเข้ามาประคอง…
จนโจวอู่ตื่นมา เขาลูบขนทั่วใบหน้า นี่ไม่ใช่ความฝัน! พลันร้องไห้โดยไร้น้ำตา…
เก๋อเยี่ยนข้างๆ หยิบมือถือออกมาก็ทำหน้าโกรธ มุมของโจวอู่ทำให้เห็นบางอย่างบนหน้าจอพอดี มองแวบแรกกลีบปอดแทบระเบิด! นั่นคือหน้าฟีตข่าวของเก๋อเยี่ยน ด้านบนยังมีรูปภาพหนึ่ง นั่นคือภาพเขาหน้าขนดำ! เขาจำได้ว่าตนเป็นคนถ่ายเอง!
โจวอู่รีบหามือถือแต่หาไม่พบ เพิ่งนึกออกว่าตอนนั้นตกใจจนโยนมือถือทิ้ง อดใจด่าทอในใจไม่ได้ว่า ‘ไอ้ห่าตัวไหนเอามือถือฉันไปวะ แถมยังลงในหน้าฟีตมั่วๆ อีก แม่งเอ๊ย!’
ขณะเดียวกันโจวอู่มีความรู้สึกอย่างหนึ่ง สายตาที่คนในโรงพยาบาลมองเขามีประกายแววตาแ
