ปลกๆ พวกเขากำลังเย้ยเยาะเขา! ได้ยินรางๆ ว่าข้างๆ มีคนกำลังคุยกันเรื่องขนดำกับไฝดำบนหน้าเขาอยู่ วินาทีนั้นโจวอู่แทบจะระเบิด พุ่งออกไปชี้ผู้ป่วยเตียงข้างๆ ตะคอกด้วยความโมโห “แกหุบปากเดี๋ยวนี้ พูดห่าอะไรมั่วซั่ว?”
ผู้ป่วยคนนั้นตกใจสะดุ้ง ก่อนมองเนื้อหัวหมูในชามข้าวตน “ฉะ…ฉันบอกว่าขนบนเนื้อหัวหมูนี่ทำไม่สะอาด ทำไมเหรอ?”
โจวอู่พลันตะลึงค้างอยู่กับที่ มองเนื้อหัวหมูในชามข้าวผู้ป่วยคนนั้น มีขนหย่อมหนึ่ง…
“เวรๆๆ” โจวอู่ด่าไปสามที ก่อนหมุนตัววิ่งไปข้างนอก
เก๋อเยี่ยนเห็นโจวอู่วิ่งออกไปเลยดึงโจวอู่ไว้ “เหล่าโจว คุณจะทำอะไร?”
โจวอู่ชี้หน้าตัวเอง “ทำอะไรเหรอ? ผมจะทำอะไรได้? หน้าแบบนี้จากนี้จะทำอะไรได้อีก?” พูดจบโจวอู่ก็วิ่งไปข้างนอก ทำเอาโจวเหวินอู่ร้องไห้เสียงดัง เก๋อเยี่ยนรีบวิ่งมากอดลูกชายตามไป
พอขึ้นรถของครอบครัว ตัดขาดจากสายตาคนนอก โจวอู่ถึงสงบลงไม่น้อย พิงเบาะนั่งพูดพลางสะอื้น “เมียจ๋า ผม…จากนี้ผมจะทำยังไงดี…”
เก๋อเยี่ยนว่า “เหล่าโจว เรียนผูกต้องเรียนแก้ เรื่องนี้ฉันว่ามีโอกาสสูงมากที่เกี่ยวกับหลวงจีนของวัดเอกดรรชนี คุณลืมไปแล้วเหรอว่าเขาพูดว่าอะไร? อีกอย่างไฝดำเม็ดแรกก็โผล่มาตอนเขาไปแล้ว พอคุณทิ้งหน่อไม้แรกมันก็เริ่มผุดออกมา จากนั้นถึงฉันจะไม่เห็นนะ แต่ฉันกล้ามั่นใจว่าทุกครั้งที่คุณทิ้งหน่อไม้หนึ่งหน่อ ไฝดำจะโผล่มาหนึ่งเม็ด”
โจวอู่อยากคัดค้านมาก แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วก็ได้แต่หวังอันริ
