บหรี่ “ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ผมต้องทำยังไง?”
“กลับภูเขาเอกดรรชนี คุยดีๆ กับหลวงจีนนั่น บางทีอาจจะช่วยได้…” เก๋อเยี่ยนตอบ
โจวอู่กัดฟันพูด “ไป ไปดูกัน! ถ้าเป็นฝีมือเขาจริงๆ ล่ะก็ ผม…ผม…”
คิดอยู่นานโจวอู่ก็พูดคำโหดๆ ไม่ได้ ฟางเจิ้งทำให้หน้าเขามีไฝดำได้ ก็ให้ทั้งตัวเขามีไฝดำได้เช่นกัน เจอกับคนมหัศจรรย์แบบนี้ เขารู้สึกกลัวจริงๆ
เก๋อเยี่ยนกล่าว “โจวอู่ ระหว่างทางมาฉันคิดถึงปัญหาเรื่องนี้มาตลอด สิ่งที่เราทำก่อนหน้านี้ใช้อำนาจระรานคนอื่นมากไปหน่อยรึเปล่า? คงไม่ใช่ว่าพระเจ้าส่งหลวงจีนนั่นมาจัดการเราหรอกนะ?”
โจวอู่แค่นเสียงหึๆ ไม่ได้พูดอะไร แต่พิจารณาตัวเองถึงสิ่งที่เคยทำ เขาใช้อำนาจระรานคนอื่นมากไปหน่อยจริงๆ แต่ว่า…เขาผิดจริงๆ หรือ?
สองคนแทบไม่คุยกันตลอดทาง ขับรถจนมาถึงตีนภูเขาเอกดรรชนี แต่ตอนนี้เองเป็นยามรุ่งอรุณแล้ว
โจวอู่มองภูเขาเอกดรรชนีพลางถอนหายใจ “พวกคุณรอผมตรงตีนเขานะ ผมจะขึ้นไปดู”
“อย่า ฉันจะไปกัยคุณด้วย” เก๋อเยี่ยนพูด
โจวอู่ส่ายหน้าแล้วรีบเดินขึ้นเขาไป
เก๋อเยี่ยนตรึกตรอง สุดท้ายก็ไม่ได้ตามขึ้นไป เธอเข้าใจโจวอู่มาก นี่คือคนที่จะตายตกนรกทั้งเป็นแล้วแต่ก็ยังรักษาเกียรติ…
ชั่วขณะที่โจวอู่ปีนถึงยอดเขา ดวงตะวันโผล่หัวมาจากเส้นขอบฟ้าแล้ว เขายืนอยู่บนยอดเขาเอกดรรชนี มองเส้นขอบฟ้าตรงสุดปลายฟ้า เกิดความรู้สึกค่อนข้างโล่งใจ
ตอนนี้เองเสียงเอี๊ยดดังขึ้น ประตูใหญ่วัดเอกดรรชนีเปิดออกช้าๆ ตามมาด้วยหล
