อที่เก๋อเยี่ยนพูดเลย บนโลกนี้จะมีเทพจากไหน? ถ้ามีเทพจริงๆ คนเลวพวกนั้นควรตายแล้วรึเปล่า? ทว่าเธอไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไร เห็นเจียงถิงพอดีเลยเบี่ยงหัวข้อสนทนาไป
เจียงถิงได้ยินแบบนั้นจึงแลบลิ้นก่อนเดินเข้าไป “พี่เถียน ฉันเคยไปเมื่อปีก่อน แต่ว่า…” พูดถึงตรงนี้เจียงถิงชำเลืองตามองโจวอู่แวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยต่อ “หลวงพี่ฟางเจิ้งข้างบนนั่นเก่งมาก ไม่ว่าพี่จะเชื่อไหมก็เถอะ แต่ฉันเชื่อ ฉันรู้สึกว่าพวกเขาทำให้หลวงพี่ฟางเจิ้งโกรธเลยถูกลงโทษ”
“เจียงถิงอย่าพูดไร้สาระนะ” เถียนเสียรีบขัดคำพูดเจียงถิง เรื่องแบบนี้พูดกันส่วนตัวได้ แต่พูดในสถานการณ์เป็นทางการแบบนี้ออกจะเกินไปหน่อย
“หลวงจีนตูดหมา…” โจวอู่ด่าไปทีหนึ่ง ก่อนว่าต่อ “ช่างเถอะ พวกคุณรักษาไม่ได้ ผมจะไปโรงพยาบาลเมืองเฮยซาน ไม่ได้อีกก็ไประดับมณฑลดู” พูดจบ โจวอู่ดึงเก๋อเยี่ยนและโจวหวินอู่ไป
เถียนเสียมองเงาแผ่นหลังสามคนนั้นพลางถามเจียงถิงด้วยเสียงเบา “เก่งขนาดนั้นจริงๆ เหรอ?”
“อืม” เจียงถิงพยักหน้า
เถียนเสียเบะปาก “ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คนดีหรอก ไปขุดหน่อไม้บนภูเขาคนอื่นเขายังมีหน้ามาโยนทิ้งสิ้นเปลืองอีก ไม่มีขนดำขึ้นทั้งตัวก็ดีแค่ไหนแล้ว เจียงถิง เย็นนี้กินอะไรไหม?”
“อืม…”
โจวอู่ออกจากอำเภอซงอู่ แต่ไม่นานก็เจอกับปัญหา
“คุณครับ ขับรถห้ามสวมหน้ากากแปลกๆ นะครับ” ตำรวจนายหนึ่งขวางรถโจวอู่ไว้ เอ่ยด้วยความจริงจังมาก
โจวอู่อยากจะร้องไห้ไม่มีน้ำตา เขาดึงขนบนห
