ไงเล่า” โจวอู่ร้อนใจจนเกาหูเกาแก้ม แถมด่าแม่ไปโดยไม่รู้ตัว
ตอนนี้เองเก๋อเยี่ยนกับลูกชายโจวเหวินอู่วิ่งเข้ามา เก๋อเยี่ยนกล่าว “หมอคะ คืออย่างนี้ วันนี้พวกเราไปขุดหน่อไม้ที่ภูเขาเอกดรรชนี พวกเราไม่เคยมีประสบการณ์การขุดหน่อไม้มาก่อน ก็แค่ขุดไปเรื่อยๆ ภูเขาสูงขนาดนั้น พวกเราเอาไปกระสอบเดียวก็ต้องเลือกอันดีๆ แก่ไปไม่เอา เล็กไปไม่พอกิน…แต่สุดท้ายมีพวกชาวบ้านเห็นเข้า บอกว่าพวกเราสิ้นเปลือง หมอว่าไหมคะว่ามันก็แค่หน่อไม้ จะสิ้นเปลืองตรงไหนกัน? หรือจะให้พวกเราปีนภูเขาสูงขนาดนั้นแล้วขุดเอาหน่อไม้ไม่ดีกลับมา นี่ไม่เรียกว่าสิ้นเปลืองเหรอ? ต่อมาพวกเราก็…”
“คุณผู้หญิง เราพูดถึงจุดสำคัญได้ไหมคะ?” เถียนเสียกล่าว
“จุดสำคัญ เอ่อ…คือ มีหลวงจีนรูปหนึ่ง เขาบอกว่าพวกเราทำแบบนี้ไม่ถูกต้อง และยังบอกอีกว่าเหนือหัวไปสามฉื่อมีเทพเจ้าเฝ้ามองอยู่ จากนั้นก็ไม่สนใจพวกเรา พวกเราขุดต่อไป แล้วก็เป็นอย่างที่คุณเห็น บนหน้าเป็นแบบนี้” เก๋อเยี่ยนเล่าถึงตรงนี้ยังนึกผวาในใจ แอบคิดว่าโชคดีที่ตนต้องดูแลลูกเลยไม่ได้ไปขุดหน่อไม้ ไม่อย่างนั้นตอนนี้หน้าเธอ ไม่แน่ว่า…
ตอนนี้เองพยาบาลคนหนึ่งเดินผ่านมาทางนอกประตู ได้ยินข้างในคุยกันถึงภูเขาเอกดรรชนีจึงหยุด คนนี้ก็คือเจียงถิง
เจียงถิงชะเง้อเข้าไปมองข้างใน เห็นหน้าขนดำของโจวอู่แล้วก็รีบหดหัวกลับไป
“เจียงถิง คุณเคยไปภูเขาเอกดรรชนีมาก่อนไม่ใช่เหรอ? บนเขาเป็นยังไงบ้าง?” เถียนเสียไม่เชื่
