ข้ามาจากประตู คนนี้เงยหน้าขึ้น…
“อ๊าก! ผีหลอก!” เถียนเสียตกใจ คว้าสมุดบนโต๊ะได้ก็ปาเข้าไป
โจวอู่ที่น่าสงสารใจร้อนเช่นกัน เขาไม่ได้เคาะประตู ไม่ได้ทำอะไร แต่พุ่งเข้ามาเลยก็โดนสมุดกระแทกเข้าที่หน้า จึงพูดด้วยความโกรธ “คุณทำบ้าอะไรของคุณ?!”
เถียนเสียได้ยินเข้า เสียงคน? เลยถามเสียงอ่อยๆ “คนเหรอคะ?
“พูดไร้สาระ! ถ้าไม่ใช่คนแล้วจะเป็นผีได้รึไง?” โจวอู่พูดถึงผีก็เกิดความอึดอัดใจอย่างยิ่ง อยู่ดีๆ ทำไมถึงมีไฝดำขนยาวล่ะ? นี่มันแปลกมากจริงๆ
“เอ่อ ขอโทษค่ะ มันกะทันหันเกินไป คุณมาหาหมอเหรอคะ?” เถียนเสียมองหน้าโจวอู่
โจวอู่นั่งลงบนม้านั่ง ชี้ไปที่หน้าตัวเอง “คุณคิดว่าไงล่ะ? หมอ วันนี้จู่ๆ หน้าผมก็มีไฝดำขึ้นมาเยอะแบบนี้ แถมมีขนดำอีก คุณดูให้ผมหน่อย”
เถียนเสียไม่รังเกียจ ใช้มือกดหน้าโจวอู่ “เจ็บไหม? คันไหน? มีความรู้สึกไหม?”
“ไม่รู้สึก มันเหมือนกับแป้งเปียกทาบนหน้าหนึ่งชั้น มันน่าอึดอัดใจจนกลัวไปหมดแล้ว” โจวอู่ตอบ
เถียนเสียขมวดคิ้ว “ไฝดำปกติจะเกิดขึ้นจากคุณสมบัติสีดำของผิวหนัง แต่ไฝดำของคุณพิเศษมาก เหมือนว่ามีผิวหนังไฝดำเพิ่มมาหนึ่งชั้นเป็นพิเศษ” พูดถึงตรงนี้ เถียนเสียนึกถึงคนประเภทหนึ่งในตำนาน ‘คนสองหน้า[1]’
“อย่าพูดเยอะหมอ คุณจะรักษามันได้ไหม” โจวอู่กล่าว
เถียนเสียยิ้มแห้งๆ “ขอโทษค่ะ ฉันอยู่ในวงการแพทย์มาหลายปี ไม่เคยเห็นโรคที่แปลกแบบนี้มาก่อน บอกได้ไหมว่าคุณได้โรคนี้มายังไง?”
“ผะ…ผมจะไปรู้ได้ยัง
