มาล่ะ?”
“อะไรนะ? จะเป็นไปได้ไง? หน้าผมเคยมีไฝตั้งแต่เมื่อไร?” โจวอู่รีบหยิบมือถือออกมา ใช้ความสามารถด้านการเซลฟี่ถ่ายรูปตัวเอง สรุปคือใต้หนังตาบนหน้ามีไฝดำเล็กขนาดเท่าตุ่มยุงกัดเพิ่มมาหนึ่งเม็ด
“นี่มันอะไรกันวะ? เมื่อก่อนไม่มีนี่?” โจวอู่พึมพำ
“เหมือนจะเพิ่งมีนะ” เก๋อเยี่ยนว่า
“ช่างเถอะ ไฝดำแค่นี้ไม่อะไรหรอก เดี๋ยวลงเขาค่อยไปดูที่โรงพยาบาล” โจวอู่ไม่สนใจ ยังคงขุดหน่อไม้ต่อไป ครั้งนี้ขุดมาได้ไม่เลว เขาชอบรูปลักษณ์ภายนอก จึงเก็บเข้าไปในกระสอบหนังงู
ถึงเก๋อเยี่ยนไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ยังเป็นกังวลในใจมาก หลวงจีนนั่นบอกว่าเหนือหัวไปสามฉื่อมีเทพเจ้าเฝ้ามองอยู่ พอสิ้นเปลืองหน่อไม้หนึ่งต้น กลับมีไฝดำเพิ่มมาหนึ่งเม็ด หรือว่ากรรมจะตามสนองจริงๆ? ดังนั้นเธอเลยแอบมองโจวอู่ตลอด เห็นไฝดำบนหน้าโจวอู่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงถึงถอนหายใจโล่งอก พูดงึมงำว่า “ไอ้หลวงจีนบ้านั่นทำให้ฉันตกใจแทบแย่…”
โจวอู่ขุดหน่อไม้อีกหลายหน่อ ซึ่งเป็นที่พอใจทั้งหมด ใส่ไปในกระสอบหนังงู ต่อมาชั่วโมงที่หกโจวอู่ไม่พอใจแล้ว ด่าทอว่า “แก่ขนาดนี้เลย? ไม่เอา!”
โจวเหวินอู่ข้างหลังวิ่งไปเล่นในป่าไผ่ เก๋อเยี่ยนเป็นห่วงลูกตนจึงวิ่งตามไปด้วยเลยไม่มีใครดูโจวอู่ โจวอู่รู้สึกว่าบนหน้าคันนิดๆ แต่ไม่ได้คิดอะไร คิดว่าคงเป็นเพราะเหงื่อจึงขุดต่อไป เขาคัดเลือกหน่อไม้ ใหญ่ไปไม่เอา เล็กไปไม่เอา ดูที่สวยถึงจะเอา
แต่พวกชาวบ้านไม่ชอบโจวอู่ โจวอู่ไปที่ไหนจะ
