ับอาจารย์บัดซบคนนี้กัน?
อีกด้าน โจวอู่หัวเราะ “หลวงจีนโง่นั่นสวดมนต์จนโง่แล้วรึไง? ยังมาบอกว่าเหนือหัวไปสามฉื่อมีเทพเจ้าเฝ้ามองอยู่อีก มีก็บ้าแล้ว! เมียจ๋า ขุดหน่อไม้เถอะ!”
“หึๆ ฉันว่าเขากลัว พูดถึงผีสางเทวดาเพื่อขู่เรา ผู้ชายอ่อนแอแบบนี้มันขยะ” เก๋อเยี่ยนพูดจบก็ตบตัวลูกชายโจวหวินอู่ “ลูก จากนี้ต้องเอาอย่างพ่อนะ รู้ไหม? ไม่กล้าฟ้ากลัวดิน ใครกล้ารังแกลูกก็ต่อยมันเลย! ถ้ามีเรื่องจริงๆ เดี๋ยวพ่อกับแม่จัดการให้เอง!”
โจวเหวินอู่ก็เห็นเรื่องราวในวันนี้ รู้สึกว่าพ่อแม่ตนเจ๋งมาก สองคนเผชิญหน้ากับคนมากขนาดนั้นยังไม่กลัว จึงพยักหน้ารัวๆ “ครับ ผมรู้แล้ว! จากนี้ใครกล้าแกล้งผม ผมจะตีมันให้ตาย!”
โจวอู่หัวเราะเสียงดัง “นี่ต่างหากคือลูกพ่อ หลบหน่อย หน่อไม้นี่ดูแล้วไม่เล็กนะ ขุดออกมาดูหน่อย!”
เก๋อเยี่ยนกับโจวเหวินอู่หลีกทาง โจวอู่พับพลั่วทหารช่างจนเป็นพลั่วเล็ก ขุดลงไปดังปึก ทว่าพลั่วทหารช่างเล็กเกินไป ทำให้หน่อไม้ขาดกลาง
โจวอู่เบะปาก “เวร ขาดแล้ว ไม่เอา หาอันต่อไปเถอะ” เขาพูดพลางจะเดินไป ตอนนี้เองโจวเหวินอู่พูดขึ้น “พ่อครับ บนหน้าพ่อ!”
โจวอู่เอ่ย “บนหน้าพ่ออะไร?” โจวเหวินอู่พูด โจวอู่รู้สึกว่าคันๆ หน้า เอามือคลำ บนผิวหนังเหมือนมีจุดนูนขึ้นมา และยังมีขน…ในใจเลยเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง
เก๋อเยี่ยนได้ยินเสียงร้องของโจวเหวินอู่ก็เงยหน้าขึ้นมอง ตกใจสะดุ้งเช่นกัน “เฮ้ย เหล่าโจว ทำไมบนหน้าคุณมีไฝดำขึ้น
