เจิ้งยิ้มน้อยๆ ถามกลับ “จัดการ จัดการแน่นอน ไม่ใช่ว่าอาจารย์จัดการไปแล้วรึ?”
“ชิ นั่นเรียกว่าจัดการรึ? พูดอยู่สองประโยคแค่นั้น? อาจารย์ ท่านขี้กลัวเกินไป” เด็กแดงเบะปาก
“อื้ม? ขี้กลัวเกินไป? ถ้าอย่างนั้นนายคิดว่าอาจารย์ควรทำยังไงล่ะ?” ฟางเจิ้งหัวเราะแล้วถาม
เด็กแดงตอบ “คนแบบนี้ควรจะลอกหนังดึงกระดูกออกมา โยนไปทอดในหม้อน้ำมันให้กรอบนอกนุ่มใน ไว้เป็นอาหารยามดึก!”
ตึง!
ฟางเจิ้งใช้มือดีดไปที่หัวเด็กแดง น่าเสียดายเด็กแดงมีร่างกายแข็งแกร่ง เคาะลงไปเหมือนกับตีเหล็กกล้า แม้ฟางเจิ้งจะมีแรงมือเยอะ แต่ดีดส่งเสียงดังตึง แทบจะแตกเป็นประกายไฟหลายแห่ง
เด็กแดงไม่เจ็บ แถมมองยั่วยุฟางเจิ้ง ความหมายชัดเจนมาก ‘เจ้าจะทำอะไรข้าได้?’
ฟางเจิ้งยิ้มน้อยๆ แล้วเริ่มสวดมนต์
“โอ๊ย…” เด็กแดงตาเหลือกลงไปกลิ้งด้วยความเจ็บปวดบนพื้น พร้อมกับพูดขึ้น “อาจารย์ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว…เจ็บๆๆ…”
ฟางเจิ้งสวดแค่ประโยคเดียวก่อนชำเลืองตามองเด็กแดงที่มีเหงื่อเต็มหน้าผากและเจ็บปวดแวบหนึ่ง “ศิษย์เอ๋ย สิ้นเปลืองหน่อไม้เหล่านั้นเป็นเรื่องน่าเสียดายมาก รอพวกเขาไปกันก่อน นายเก็บหน่อไม้บนพื้นกลับมาบนเขา เอาไปเลี้ยงเป็ดไก่ก็ยังดี”
เด็กแดงนั่งบนพื้นด้วยความโมโห มองเงาแผ่นหลังฟางเจิ้ง กัดฟันกรอดๆ ร้องตะโกนในใจ ‘ถ้าไม่ใช่เพราะสิ้นอภินิหาร มหาราชาอย่างข้าคงกินไอ้นักพรตบัดซบนี่ไปนานแล้ว!’
ด่าก็ด่าไป โกรธก็โกรธไป แต่งานก็ต้องทำ…ใครให้มาเจอก
