“เป่าเป่า ลูก…” ฉินเสี่ยวมองลูกด้วยความปวดใจ
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น “แม่…ผม…ผมอยากทำกับข้าวให้แม่ แต่ว่า…ฮือๆ…” เด็กน้อยร้องไห้เสียงดัง
ฉินเสี่ยวเข้าไปกอดลูกด้วยความรัก ฉินเสี่ยวรักลูกมากและก็ปวดใจที่ข้าวตกบนพื้น เงินในครอบครัวมีไม่มาก จะสิ้นเปลืองไม่ได้ แต่เธอก็รู้ว่าเรื่องนี้จะต่อว่าลูกไม่ได้…
ตอนนี้เองมือถือฉินเสี่ยวสั่น มองไปแวบแรกเห็นว่ามีลูกค้ามา! เลยรีบปาดน้ำตาแล้วพูดขึ้นว่า “เอาล่ะ เป่าเป่า ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวแม่จะมาเก็บ”
พูดจบฉินเสี่ยวก็รีบปลดล็อคหน้าจอมือถือ
“เถ้าแก่อยู่ไหม?”
“อยู่ค่ะ สนใจรองเท้าแบบไหนคะ?”
“แบบนี้ เถ้าแก่ขายแพงมากเลย คนอื่นขายแบบเดียวกันแค่ห้าสิบ คุณขายตั้งร้อยแปดสิบ ถูกหน่อยได้ไหม?” อีกฝ่ายลิงก์เข้ามา
“ขอโทษค่ะ นี่เป็นสินค้าคุณภาพ เป็นราคาโปรโมชั่นที่สุดแล้วค่ะ”
“คุณพูดแบบนี้มันดูไม่น่าสนใจเลย ฉันตั้งใจถามราคา คุณให้ราคาที่ถูกที่สุดเถอะ”
“นี่ก็ถูกสุดแล้วค่ะ ต่ำกว่านี้ไม่ได้แล้ว” ฉินเสี่ยวไม่เข้าใจเทคนิคการขาย มาถึงก็อยากจะขายถูกเน้นเยอะ ราคาที่กำหนดต่ำมากแล้ว เพียงแต่ไม่นึกเลยว่าราคาต่ำขนาดนี้ยังมีคนมาต่อราคา…
“ช่างเถอะ ฉันจะไปดูร้านอื่น” พูดจบลูกค้าก็ไป
“แม่ครับ ขายรองเท้าได้ไหม? แม่เคยบอกว่าถ้าขายได้จะซื้อลูกอมให้เป่าเป่ากิน” ต่งจวินเข้ามาถามใกล้ๆ
เห็นแววตาเฝ้ารอคอยจากต่งจวินแล้ว ฉินเสี่ยวอยากบอกมากว่าขายได้ จะซื้อให้เป่าเป่า ทว่าพอนึกถึงเงินในกระเป๋า นึกถ
