ึงเรื่องในอนาคต เธอไม่กล้าใช้เงินสุ่มสี่สุ่มห้าจริงๆ
ต่งจวินเห็นแววตามารดาแล้วพลันก้มหน้าลง “เป่าเป่าพูดเล่น เป่าเป่าไม่อยากกินลูกอมเลยสักนิด เป่าเป่าจะไปเก็บข้าว…” พูดจบเด็กน้อยก็วิ่งไป ก่อนเริ่มเก็บข้าวทีละเม็ด
แต่ฉินเสี่ยวข้างหลังร้องไห้เป็นมนุษย์น้ำตา…
ตอนนี้เองมือถือฉินเสี่ยวสั่นอีกครั้ง ก้มหน้ามองก็เห็นว่าเป็นข้อความจากฟางเจิ้ง “สีกา ต่างอาชีพดั่งต่างภูเขา อาตมาแนะนำคนที่รู้เรื่องกิจการให้คนหนึ่ง หวังว่าเธอจะช่วยได้ เธอชื่อจิ่งเหยียน”
แทบเป็นขณะเดียวกัน เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“ใครคะ?”
“พี่ฉิน ฉันจิ่งเหยียน หลวงพี่ฟางเจิ้งให้มาพูดกับพี่ค่ะ?”
ฉินเสี่ยวตรึกตรองครู่หนึ่ง มองลูกชายตน สุดท้ายเปิดประตู พูดด้วยรอยยิ้ม “คุณจิ่ง คือ…”
“พี่ฉิน พวกเราค่อยว่าอย่างอื่นทีหลังนะคะ ทุกอย่างไม่อยู่ในคำพูด ดูว่าฉันเอาอะไรมาให้พี่?” จิ่งเหยียนหยิบหนังสือหนาออกมาสามเล่ม “นี่เป็นเคล็ดลับค้าขายออนไลน์ที่ดีที่สุดในตลาด ต้องเตรียมก่อนเปิดร้านค้าออนไลน์!”
พอเห็นว่าจิ่งเหยียนไม่คิดเล็กคิดน้อยที่ตนปิดประตูไม่ต้อนรับหลายครั้ง แถมยังกระตือรือร้นแบบนี้ ฉินเสี่ยวถอนหายใจโล่งอก ไม่คุยไม่รู้ พอคุยกันฉินเสี่ยวถึงรู้ว่าตนเป็นมือใหม่จริงๆ
“พี่ฉิน พี่ตั้งราคาแบบนี้ผิดนะ! ต้องตั้งราคาให้สูงแล้วค่อยลดยี่สิบเปอร์เซ็นต์! เราไม่ควรหาเงินด้วยความไม่บริสุทธิ์ใจ แต่ก็จะขายขาดทุนไม่ได้ใช่ไหมล่ะ? พี่ดู ทุกคนทำแบบนี้กันทั้งน
