ค้าให้ฉันส่วนหนึ่งให้เอาไปขายในเว็บไซต์ ขายได้ค่อยคำนวณค่าใช้จ่ายให้เขา”
“ยินดีด้วยนะสีกา” ฟางเจิ้งดีใจแทนฉินเสี่ยวจริงๆ คุยกันหลายครั้ง เขาพบว่าฉินเสี่ยวเป็นผู้หญิงที่แกร่งมาก ไม่ว่าเจอเรื่องอะไร ถ้าเป็นไปได้เธอจะไม่ขอให้ใครช่วย
“ขอบคุณค่ะ” ฉินเสี่ยวพูดอย่างดีใจ
แต่ดีใจไม่ถึงสองวัน ฟางเจิ้งพบว่าฉินเสี่ยวหดหู่ลงเล็กน้อย ฟางเจิ้งถามถึงรู้ว่าฉินเสี่ยวค้าขายร้านค้าออนไลน์ไม่เป็น คิดซื่อๆ ว่าแค่วางของลงในเว็บไซต์ก็จะมีคนมาซื้อ แต่เมื่อวางขายกลับไม่มีคนสอบถามราคา ถึงขั้นไม่มีใครเอ่ยถึงสินค้า
“สีกา ทุกเรื่องตอนเริ่มยากเสมอ คนไม่ถนัดอยู่ในวงการจะต้องใช้เวลาสักระยะ อ้อ ร้านสีกาชื่ออะไร?” ฟางเจิ้งถาม
“ร้านรองเท้าจวินปิงค่ะ” ฉินเสี่ยวตอบ
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นก็ยิ้มน้อยๆ เขาทำธุรกิจไม่เป็น แต่ชื่อนี้ไม่ถือว่าเป็นชื่อที่ดี มองปราดเดียวเหมือนสินค้าแผงลอย ถ้าจะขายบนอินเทอร์เน็ตคงไม่ง่ายจริงๆ ถึงสินค้าของเธอจะไม่เลวก็ตาม…
วางสายไปแล้ว ฟางเจิ้งถูจมูก “ระบบ ยืมเงินหน่อยได้ไหม?”
“ไม่ได้” ระบบตอบด้วยความงกสุดๆ
“นายไม่ต้องขี้เหนียวขนาดนี้ก็ได้มั้ง? นายเอาเงินจุดธูปอาตมาไป อาตมายังไม่ว่าอะไรเลย” ฟางเจิ้งโต้ตอบ
“คำพูดนายมีผลด้วยเหรอ?” ระบบถามกลับ
เส้นสีดำพลันแขวนอยู่บนหน้าผากฟางเจิ้ง “ระบบ นายชอบพูดแบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วจะถูกตีตาย”
“โอ้โห…ยินดีต้อนรับให้นายมาตีฉันให้ตายเลย จะทำความดีก็ได้ แต่จะทำความดีก็ต้
