“ลูกพ่อ ลูกรู้ไหมว่าเนื้อมาจากไหน?”
“ไม่รู้ครับ” เด็กน้อยตอบอย่างจริงจังมาก
ฟางเจิ้งเอ่ยต่อ “ลูกเคยเห็นลูกไก่ ลูกเป็ด ลูกหมาไหม?”
“เคยเห็นครับ น่ารักมาก” เด็กน้อยว่า
ฟางเจิ้ง “เนื้อก็ตัดมาจากตัวพวกมัน ตัดเนื้อออกมา ลูกว่าเจ็บไหม?”
“เจ็บ…” เด็กน้อยตอบ
ฟางเจิ้ง “ใช่ ลูกทนดูพวกมันเจ็บไหวหรือ?”
“ผม…ผม…เป่าเป่าไม่กินเนื้อแล้ว” เด็กน้อยพูด
ฟางเจิ้งได้ยินแบบนั้นก็ปวดใจ “หรือแม่ให้กินแต่ผักกาดขาวตลอดเลย?”
“ใช่ครับ ทุกวันตอนเช้าแม่จะรีบไปตลาด พาผมไปด้วย คุณอาคุณป้าที่ขายผักหลายคนฉีกผักแล้วโยนลงพื้น กองไว้ให้พวกเราหยิบตามสบาย เป็นคนดีมากเลยครับ” เด็กน้อยพูด
ฟางเจิ้งเงียบอีกครั้ง นี่เรียกคนดีที่ไหน ฟางเจิ้งเคยเห็นพ่อค้าแบบนี้ โดยเฉพาะก่อนเข้าหน้าหนาว ช่วงที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือเก็บสต๊อกผักกาดขาว พ่อค้าจำนวนมากจะส่งผักกาดขาวมาหนึ่งคันรถ ให้ลูกค้าเลือกซื้อ แต่ลูกค้ามักจะเอาใบผักไม่ดี เหี่ยวเฉาและเน่าเด็ดทิ้งไปกองเป็นกองใหญ่ ผักชนิดนี้ไม่มีคนต้องการ แต่เกรงว่าเด็กน้อยกับมารดาคงจะเก็บผักชนิดนี้ไป!
ฟางเจิ้งรู้ว่าสถานการณ์ของสองคนนี้คงจะแย่มากๆ แต่ไม่มีเงิน พวกเขาจะอยู่โรงพยาบาลได้อย่างไร?
ตอนนี้เองมีเสียงผู้หญิงดังขึ้น “เป่าเป่า รีบนอนเถอะลูก พรุ่งนี้ค่อยคุยกับพ่อนะ แม่ขอคุยกับพ่อหน่อยได้ไหม?”
“ได้ครับ อ๊ะ วันนี้เป่าเป่ามีความสุขมาก เป่าเป่ามีพ่อ ไม่ใช่ลูกไม่มีพ่อ ฮ่าๆ…” เด็กน้อยดีใจมาก ก่อนส่งโ
