ฟางเจิ้งยิ้ม
เด็กแดงเบะปากเพราะไม่คิดเช่นนั้น “เหลวไหล ข้าเคยเห็นพระอรหันต์กินเนื้อ ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร นิกายหินยานมีอิสรเสรี พาตัวเองข้ามฟาก ไม่เห็นต้องสนใจอะไรมากขนาดนั้น พระธรรมของเจ้ากินเนื้อไม่ได้ ดื่มสุราไม่ได้ กินอาหารคาวห้าอย่างไม่ได้ แต่งงานไม่ได้ มีลูกไม่ได้ มีเส้นผมไม่ได้…นี่มัน…อ้อ ข้าเคยได้ยินว่าความอกตัญญูมีสามประการ ไม่มีชนรุ่นหลังร้ายแรงสุด! ร่างกายเกิดผิวหนังจากบุพการี เจ้าตัดขาดแบบนี้ เจ้ามันคนอกตัญญู! อืม…แล้วก็ๆ…คิดไม่ออกแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เจ้าทำแบบนี้ไม่ถูกต้อง ข้าขอแนะนำว่าจากวันนี้ไปพวกเราจะนับถือนิกายหินยาน ดื่มสุรากินเนื้อ มีอิสรเสรี!”
หมาป่าเดียวดายกับลิงได้ยินดังนั้นก็หัวใจเต้นระรัว ยกกรงเล็บขึ้นร่วมมือหน่อยดีไหม?
เดิมทีกระรอกไม่กินเนื้ออยู่แล้วเลยยืนข้างฟางเจิ้งอย่างแน่วแน่ นอนยกสี่เท้าขึ้น และยังมีหาง “ถึงยังไงฉันก็จะไปกับอาจารย์!”
ฟางเจิ้งยิ้มมองเด็กแดง “จิ้งซิน นายรู้ไหมว่าทำไมพุทธศาสนาถึงไม่กินเนื้อ ไม่แต่งงาน ไม่มีลูก ไม่ต้องการผม?”
เด็กแดงทำเสียงหึๆ “จะให้ดูแตกต่าง ดึงดูดความสนใจคน จับความคิดของคนอื่นไปเป็นทาส!”
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “ใครไม่รู้บ้างว่าเนื้ออร่อย? ใครไม่รู้บ้างว่าผู้หญิงสวย? ใครไม่รู้ถึงความสำคัญของการสืบทอดต่อของศาสนา? ใครไม่รู้บ้างว่าถ้ามีเส้นผมแล้วจะดูดีกว่าเดิม? แต่นักบวชไม่ต้องการสิ่งเหล่านี้ก็เพื่อบอกชาวโลกว่าสิ่งที่ดูเหมือนสำค
