ัญมากในสายตาชาวโลกเหล่านี้ละวางได้เหมือนกัน อีกทั้งหลังละวางแล้วจะมีความสุข เป็นอิสระ จึงมีความสุขเป็นอิสระได้ ชาวโลกจะมีอะไรที่ละวางไม่ได้? ยิ้มให้ชีวิตคน ชีวิตคนถึงยิ้มให้นาย ถ้ามีแต่โทษคนอื่นจะมีประโยชน์อะไร?”
เด็กแดงพลันเงียบ แต่ก็ยังพูดด้วยความไม่ยอม “ถะ…ถ้าเช่นนั้นนี่ไม่ใช่การหลอกตัวเองหรือ? ไม่มีความสุขก็คือมีความสุข จะโชคร้ายอะไรก็ว่าไป ยังจะอยากมีความสุข ชิ…”
“ความโชคดีจะไม่ตกใส่ขยะที่ปล่อยตัวเองให้ล้าหลัง แต่มักจะตกใส่ไข่ดวงซวยที่พยายามพัฒนาตัวเองตลอด โอกาสมักจะเก็บไว้ให้คนที่พร้อมเสมอ นายเข้าใจไหม?” ฟางเจิ้งถามกลับ
เด็กแดงหรี่ตาลงเหมือนกำลังขบคิด ตรึกตรองในใจ ‘เหมือนจะมีเหตุผลอยู่บ้าง ตามที่เขาว่ามา ข้าต้องเตรียมกะซวกเขาตลอดเวลาถึงจะถูก ไม่อย่างนั้นมัวแต่รอโอกาสเกรงว่าจะไม่สำเร็จภารกิจ’
เห็นเด็กแดงพยักหน้าฟางเจิ้งจึงคิดว่าในที่สุดก็กำราบเด็กแดงได้ จึงนึกภูมิใจยิ่ง อ่านคัมภีร์กับตำรามานานไม่เสียเปล่าแล้ว! แต่ว่าถ้าเขารู้ความคิดเด็กแดง เดาว่าคงต้องสำนึกเสียใจทีหลัง?
ขณะที่เด็กแดงเข้าสู่ความคิดสังหาร แน่นอนว่าได้เริ่มข้าวมื้อนี้แล้ว กินดื่มอิ่มท้อง ก่อนฟางเจิ้งจะไปดูข้าวผลึกตนเอง แต่มือถือดังอีกแล้ว!
ฟางเจิ้งหยิบมาดูก็ยังเป็นเบอร์แปลกนั่น เขาขมวดคิ้ว กดรับสาย ยังไม่ทันพูดก็ได้ยินเสียงเด็กแว่วมาจากอีกทาง “พ่อ ใช่พ่อไหมครับ?”
ฟางเจิ้งยิ้มแห้งๆ “อมิตาพุทธ เด็กน้อย โทรผิดแล้ว อ
