“ระบบ เด็กแดงนี่อาตมาต้องดูแลเขาให้เป็นยังไงถึงสำเร็จภารกิจ? หรือว่าต้องทรมานทุกคืนเปลี่ยนให้เป็นเด็กน้อยว่านอนสอนง่ายที่สุด? แบบนี้มันไอ้นั่นไปรึเปล่า?” ฟางเจิ้งถือโอกาสปอกหน่อไม้หลายอันโยนเข้าไปในชามที่มีน้ำบริสุทธิ์เต็มชาม นี่คือชาของเขา รสชาติหวานอร่อยสดชื่น เป็นอีกรสชาติชีวิต
“นายคิดว่าไงล่ะ?” ระบบถามกลับ
ฟางเจิ้งถาม “อาตมาตัดสินใจเองได้เหรอ?”
“แน่นอนว่านายตัดสินใจเองไม่ได้ แต่ว่า นายคิดว่าเด็กแดงแบบไหนถึงจะสมบูรณ์แบบ?” ระบบถาม
ฟางเจิ้งคิดๆ ก็ใช่ อีกฝ่ายจ่ายบุญกุศลประกาศภารกิจ ถ้าเขาจะทำอย่างไรก็ได้นั่นต่างหากไม่ปกติ ฟางเจิ้งค่อยๆ จิบชา ตรึกตรองถึงปัญหานี้ วินาทีนั้นเขานึกถึงหลวงจีนหนึ่งนิ้ว เขาเหมือนจะเคยได้ยินปัญหาแบบนี้มาก่อน นั่นคือคำสนทนาระหว่างหลวงจีนหงเหยียนกับหลวงจีนหนึ่งนิ้ว…
ตอนนั้นวัดเอกดรรชนียังเป็นศาลเจ้าเอกดรรชนี ทรุดโทรมมาก ฟางเจิ้งกลับมาเห็นหลวงจีนหงเหยียนกับหลวงจีนหนึ่งนิ้วนั่งคุยกันอยู่ในลานวัด เขาไม่ได้เข้าไป แต่นั่งเหม่ออยู่หน้าประตู เขาไม่ชอบความรู้สึกอึดอัดเวลาเผชิญหน้ากับหลวงจีนหงเหยียน
‘เจ้าอาวาสอี้จื่อ เด็กคนนั้นมีนิสัยหัวดื้อมาแต่กำเนิด ท่านปล่อยให้เขาอยู่ใต้ภูเขาแบบนี้ คอยหาเรื่องไปทั่วมันดีจริงๆ รึ?’ หลวงจีนหงเหยียนถาม
หลวงจีนหนึ่งนิ้วยิ้ม ‘เขาเหรอ…เหอะๆ หงเหยียน ท่านว่าจะจัดการอย่างไรล่ะ?’
หลวงจีนหงเหยียนตรึกตรองอยู่เล็กน้อยแล้วตอบ ‘อย่างน้อยควรจะส
