น์!
ดังนั้นฟางเจิ้งจึงหัวเราะหึๆ “ศิษย์ เอ็งพูดได้ดี วางใจ อาจารย์จะคืนพลังเมื่อถึงเวลาสมควร แต่ว่าตอนนี้พวกเราควรไปกินข้าวแล้ว…”
เด็กแดงมองห้องครัว ก่อนมองฟางเจิ้ง กัดฟันพูดด้วยสีหน้าเศร้า “เจ้าคงไม่ให้มหา…อะแห่ม ให้ข้าทำอาหารหรอก? ข้าทำอาหารไม่เป็น…”
“ไม่เป็นไร ให้ศิษย์พี่สามนายสอนแล้วกัน” ฟางเจิ้งหัวเราะแล้วมองไปยังลิงที่กำลังกวาดพื้น
ลิงพูดทันที “วางใจ ตอนนี้ฉันทำอาหารเก่งมาก ต้องสอนนายได้แน่”
เด็กแดงอยากจะตบลิงนี่ให้ตาย แกหุบปากตอนนี้ไม่มีใครว่าเป็นใบ้หรอก
สุดท้ายเด็กแดงก็ยังทำอาหารอย่างว่าง่าย ฟางเจิ้งมองเงาแผ่นหลังเด็กแดงพลางยิ้มน้อยๆ เจ้านี่เหมือนเขาตอนเด็กจริงๆ เพียงแต่เขาไม่เหมือนหลวงจีนหนึ่งนิ้วเลย หลวงจีนหนึ่งนิ้วในตอนนั้นไม่เคยตำหนิเขา ไม่เคยว่าอะไรเขา เพียงแค่ตอนที่ก่อเรื่องจะพาฟางเจิ้งไป ให้เขาดูด้วยตัวเอง ตระหนักด้วยตัวเอง
…………………
