‘ตึงๆๆ…’ เด็กแดงกวัดแกว่งตะเกียบ กินข้าวผลึกชามใหญ่หมดอย่างรวดเร็ว จากนั้นวางลงบนโต๊ะ เอ่ยขึ้น “เอามาอีกชาม!”
ฟางเจิ้ง ลิง หมาป่าเดียวดายและกระรอกมองเด็กแดงตาค้างอ้าปากกว้าง ถ้ามองไม่ผิด เจ้านี่กินไปสิบแปดชามแล้ว! ฟางเจิ้งกลับไปดูโอ่งข้าวของตนก็อยากจะร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา! เดิมทีคิดว่าหมาป่าเดียวดายเป็นราชากินจุแล้ว แต่เด็กนี่โหดกว่า เรียกได้ว่าเป็นถ้ำไร้ก้น!
“อาจารย์ ท่านรับข้าเป็นศิษย์แล้ว จะไม่ให้ข้ากินอิ่มได้หรือ?” เด็กแดงแสยะยิ้ม เขาอยู่ร่างปีศาจ เข้าสู่ทะเลใต้ หลังถูกพาข้ามฟากกลับใจแล้วก็เป็นดั่งเทพเซียน กินอาหาร ย่อยอาหาร สำหรับเขาแล้วมันคือข้าวจานเล็กๆ แค่เคลื่อนอภินิหาร อาหารทุกอย่างจะถูกอัคคีฌานเผาเกลี้ยง จะไปกินอิ่มได้อย่างไร? เด็กแดงตั้งใจไว้แล้วว่าจะกินจนไอ้หัวโล้นสารเลวถังแตก ให้ดีที่สุดคืออีกฝ่ายปล่อยเขาไปเอง เขาจะได้ลดปัญหาลงด้วย
ฟางเจิ้งเห็นท่าทียั่วยุของเด็กแดงพลางเลิกคิ้วขึ้น พูดยิ้มๆ “นั่นมันแน่นอน ในเมื่อนายอยู่กับอาตมา อาตมาก็ต้องทุบไหขายเหล็กมาให้นายกิน นายกินได้แค่ไหน? อาตมาจะทำให้เท่านั้น!”
“ฮ่าๆ…อาจารย์ดีจริงๆ” เด็กแดงฝืนใจพูด แล้วเอ่ยต่อ “หุงอีกหม้อมาเปิดกระเพาะก่อนเถอะ”
กระรอกได้ยินแบบนั้นก็ตาเหลือกหมดสติไป
หมาป่าเดียวดายจ้องเด็กแดงด้วยความโมโห หรือเจ้านี่ไม่รู้ว่าข้าวผลึกล้ำค่าแค่ไหน? จะกินทีหนึ่งหม้อ? นี่มัน…จะเกินไปแล้ว! นั่นคืออาหารของมัน! กินหมดแล้วม
