้มเจิดจรัสราวกับแสงตะวัน สงบนิ่ง อ่อนโยนและดีงาม แววตาแฝงไว้ด้วยใบไม้ต้นโพธิ์ ราวกับมีผีเสื้อบินร่ายรำรอบกายจึงดูศักดิ์สิทธิ์และบริสุทธิ์เป็นพิเศษ
“สีกามีคำถามอะไรไหม?” ฟางเจิ้งถาม
“เอ่อ หลวงพี่ ท่าน…เมื่อกี้?” กวนผิงไม่แน่ใจว่าฟางเจิ้งรู้เรื่องพระโพธิสัตว์แสดงปาฏิหาริย์หรือไม่ เลยหยั่งเชิงถาม
ฟางเจิ้งทำหน้าว่าฉันบริสุทธิ์มาก ถาม “เป็นอะไร? เมื่อกี้สีกาพูดถึงไหนแล้ว?”
กวนผิงส่ายหน้า “ไม่มีอะไรค่ะๆ…เอ่อ หลวงพี่ฟางเจิ้ง ฉันมีธุระ ขอตัวก่อนนะคะ” พูดจบกวนผิงยืนขึ้น ออกจากวัดเอกดรรชนีด้วยสภาพย่ำแย่ เดินลงเขาไปเร็วๆ
ฟางเจิ้งมองเงาแผ่นหลังกวนผิงพลางส่ายหน้า ถ้าเป็นเขาเมื่อก่อนจะต้องชี้นำให้กวนผิงเลือกกลับฝั่งแน่ แต่ตอนนี้เขาไม่ทำแบบนั้น ทุกคนต่างเลือกจ่ายเพื่อตนเอง สิ่งที่เขาทำได้ก็แค่ให้โอกาสเธอเลือกอย่างจริงจังเท่านั้น
กวนผิงออกจากวัดเอกดรรชนี นั่งเหม่ออยู่บนรถ ตอนนี้เธอเข้าใจนิดๆ แล้วว่าทำไมต่งเยวี่ยหรูถึงให้เธอมาหาฟางเจิ้ง ต่งเยวี่ยหรูก็ดี จิตแพทย์คนอื่นๆ ก็ดี ล้วนเข้าใจความคิดเธอ เธอตัดสินใจนานแล้ว ที่ไปหาจิตแพทย์ก็เพียงเพื่อปลอบใจตนเองเท่านั้น บางทีอาจเพื่อให้เหตุผลกับเธอ
ลงเขามา รถโรลล์รอยส์คันหนึ่งจอดอยู่ กวนผิงมองรถโรลล์รอยส์คันนั้นพลางนึกถึงทุกอย่างของตน สุดท้ายถอนหายใจขึ้นไปนั่งรถโรลล์รอยส์ วินาทีที่ขึ้นไป เธอยิ้ม สุดท้ายก็เลือกและยิ้มเพื่อตัวเอง ขณะเดียวกันมีหยดน้ำตาไหลมาจากหา
