มเล็กน้อย รอยยิ้มสวยมาก ฟางเจิ้งคุ้นตานิดๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่ก็นึกไม่ออก
“อมิตาพุทธ อุบาสิกาไม่ต้องเกรงใจ เชิญด้านในก่อน…” ฟางเจิ้งวางถังน้ำลง ประนมสองมือ เอียงตัวหลีกทางให้
ผู้หญิงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนเดินเข้าวัดเอกดรรชนี ฟางเจิ้งได้กลิ่นหอมโชย เขาไม่เคยได้กลิ่นแบบนี้มาก่อนจึงรู้สึกแปลกใจมาก แต่ก็หอมมากเช่นกัน เดาว่าน่าจะเป็นกลิ่นน้ำหอมบางชนิด
ผู้หญิงคนนี้สวมเสื้อผ้าสีดำทั้งตัว ข้างนอกคลุมด้วยผ้าคลุมไหล่โปร่งบางสีดำ สวมหมวกทรงปีกรอบ ออกแนวตะวันตก ทันสมัยมาก อย่างน้อยเขาก็เคยเห็นผู้หญิงมาหลายแบบ คนที่การแต่งตัวรวมถึงเอกลักษณ์เฉพาะเหนือกว่าผู้หญิงคนนี้ก็มีเพียงดาราชื่อดังอย่างหลี่เสวี่ยอิง ต่อให้เป็นจิ่งเหยียนที่มีฐานะไม่ธรรมดาก็ยังด้อยกว่าเธอหลายส่วน
ฟางเจิ้งให้หมาป่าเดียวดายลงไปตักน้ำ ส่วนตนเดินตามผู้หญิงคนนี้ไปใต้ต้นโพธิ์
……………………..
