มคนงานกำลังซ่อมถนน คนสองคนขึ้นเขาไม่เป็นไร คนเยอะย่อมไม่ไหว ขืนเกิดอุบัติเหตุจะไม่มีใครรับผิดชอบไหว ดังนั้นกลุ่มคนงานจึงปิดตายเส้นทางขึ้นเขา ใครก็ขึ้นไปไม่ได้ พอฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นยังกังวลในใจนิดๆ การขจัดความกระตือรือร้นของผู้คนแบบนี้จะส่งผลถึงแสงไฟธูปของวัดตนหรือไม่ ทุกวันเขาจะวิ่งไปบนเขาแล้วมองลงไปยังหมู่บ้าน ตอนแรกยังเห็นคนอยู่ตรงตีนเขาไม่น้อย ต่อมาคนน้อยลงเรื่อยๆ สุดท้ายไม่มีใครเลย
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “อมิตาพุทธ ได้ปลากับอุ้งมือหมีพร้อมกันไม่ได้จริงๆ ซ่อมถนนก็ต้องเสียบางสิ่งไปบ้าง”
แม้ฟางเจิ้งจะรู้สึกเสียดายอยู่นิดๆ แต่กลับเงียบสงบและสบาย
วันต่อมาฟ้าใสหมื่นลี้ ฟางเจิ้งมองฟ้าสดพลางอยากจะร้องไห้ ช่วยไม่ได้ อุณหภูมิขึ้นสูง ดวงอาทิตย์ใหญ่ น้ำระเหยเร็ว ต้องเติมน้ำในนาข้าวผลึกทุกวัน ไม่อย่างนั้นข้าวผลึกจะเสีย เพื่อปากท้องของตนจึงได้แต่เป็นคนงานแบกน้ำมารด นาใหญ่ขนาดนี้กว่าจะเติมเต็มก็ผ่านช่วงเช้าไปแล้ว
พูดมากไปไม่มีประโยชน์ ไปกวาดอุโบสถ กินข้าว จากนั้นแบกถังน้ำใหญ่เตรียมลงเขาไปตักน้ำ แต่พอเปิดประตู กลับพบผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู!
“อุบาสิกา อุบาสิกา อรุณสวัสดิ์” ฟางเจิ้งตะลึงงัน ครั้งก่อนที่เปิดประตูเจอญาติโยมนั่นคือหญิงชราหลิวฟางฟางที่ควรค่าแก่การเคารพ ครั้งนี้เป็นผู้หญิงมาอีกคน!
“สวัสดีค่ะหลวงพี่ ขอโทษนะคะ ต้องรบกวนหน่อย กลุ่มคนงานปิดทางภูเขา ฉันเลยต้องแอบขึ้นมาแต่เช้า” ผู้หญิงยิ้
