ดังกรุบๆ เข้าปากไปจะหอมมันกรุบกรอบ ยิ่งกินยิ่งอยากกิน ยิ่งกินยิ่งเสพติด…ขณะเดียวกันฟางเจิ้งโทรศัพท์หาบ้านซุนเฉียนเฉิง นัดแนะเรื่องตะปูเรียบร้อย ช่วยเขาพาลูกสาวกลับมา แค่ตะปูสองสามดอกคงไม่เกินไปหรอก?
เจ้าพวกนี้กินกันอย่างมูมปากฟินสุดๆ ถึงอย่างไรลิงก็ไม่ใช่คน ปกติคนจะขึ้นเขาต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าชั่วโมงกว่า แต่ลิงไปกลับใช้เวลาครึ่งชั่วโมง
เจ้าพวกนี้กินกันอย่างสุขสบาย ลืมเวลาไปแล้ว ขณะกำลังกินนั้นมีเสียงฝีเท้าดังแว่วมา ลิงกลับมาแล้ว!
พอลิงเข้าวัดก็เห็นไอ้สารเลวสามตัวกำลังนั่งยองกินหน่อไม้ที่มันลำบากปอกครึ่งเช้าเกือบหมด! วินาทีนั้นฟางเจิ้งสัมผัสได้ถึงจิตสังหาร จึงยัดหน่อไม้ในมือใส่ปากหมาป่าเดียวดาย ก่อนยืนขึ้นสวดบทหนึ่ง “อมิตาพุทธ ทำไมพวกนายสองคนถึงกินหน่อไม้ที่ลิงปอก? ไม่ได้เรื่องเลย! อมิตาพุทธ ประเสริฐๆ อา…หาว อาตมาง่วงแล้ว”
พูดจบฟางเจิ้งเดินกลับกุฏิ ปิดประตูใหญ่ ก่อนได้ยินเสียงตะโกนด้วยความโมโหจากลิงดังมาทางข้างหลัง ต่อมาเห็นมันฟาดกระบองมั่วซั่วไปหมด หมาป่าเดียวดายร้องโอดครวญ กระรอกร้องจี๊ดๆ…
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “ป่าเถื่อนเกินไปแล้ว!”
พูดจบฟางเจิ้งกลับขึ้นเตียง หัวถึงหมอนก็หลับไป แม้จะดูสบายๆ แต่หลังใช้อภินิหารต่อเนื่องกัน เขารู้สึกเวียนหัวมาก ยืนหยัดมานานขนาดนี้ก็ยังไม่ดีขึ้น พอขึ้นเตียงจึงหลับโดยพลัน ในความขมุกขมัวเขาเหมือนฝันเห็นบางอย่าง แต่กลับไม่ชัดเจน
ยามเย็นฟางเจิ้งตื่นนอน สิ่งที
