ชาวบ้านรอบๆ ต่างส่ายหน้า สื่อว่าไม่เห็นคนส่งเด็กกลับมา หัวหน้าวิศวกรส่ายหน้าสื่อว่าไม่เห็นอะไร หมู่บ้านเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ กลุ่มคนงานก็ไม่ว่าง ต่างทิ้งงานในมือออกไปตามหาคน ตามหากันให้วุ่นตั้งนาน จนตอนนี้ถือว่าเบาใจแล้ว
ขณะนั้นเองฟางเจิ้งเข้ามา ทุกคนมองฟางเจิ้ง หวังโอ้วกุ้ยถามทันที “เจ้าอาวาสฟางเจิ้งเห็นคนส่งเด็กเข้าไปในบ้านไหม?”
ฟางเจิ้งส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด “ไม่”
ตลก เขาส่งเข้าไปในบ้านเองกับมือ ลูกตาออกจากร่างไม่ได้ เขาจะเห็นตัวเองส่งเด็กเข้าไปในห้องได้อย่างไร?
เห็นฟางเจิ้งส่ายหน้า ทุกคนต่างกลัดกลุ้ม นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
“หรือว่าพระพุทธองค์ปกป้อง? บางทีอาจมีผู้ผดุงความยุติธรรมช่วย?” ซ่งเอ้อโก่วพูดไปเรื่อย แต่ไม่มีใครรู้ว่าที่เขาพูดมั่วน่ะเกือบถูก
ทว่าทุกคนไม่ได้คิดว่าคำพูดเขาเป็นจริง เพราะถ้ามีผู้ผดุงความยุติธรรมช่วยจริงๆ จะต้องเป็นชาวบ้าน หลังเด็กเกิดเรื่องแล้วคนในหมู่บ้านต่างกลับมาช่วยกันหาคน คนนอกไม่มีทางหลุดรอดจากสายตาทุกคน เป็นฝีมือคนในหมู่บ้าน? ปัญหาคือทุกคนรู้ว่าใครทำอะไร ใครออกจากหมู่บ้าน ใครไม่ออก มองปราดเดียวก็รู้ชัด…
ลวี่เหลียงคิดลึกซึ้งกว่านั้น คนที่มีรถในหมู่บ้านมีไม่กี่ครอบครัว พอเกิดเรื่องต่างขับออกไปตามหารอบๆ แต่คนพวกนี้อยู่บนถนน กระทั่งยังไม่ถึงสถานที่เกิดอุบัติเหตุของสองคน คำนวณอย่างไรก็ไม่น่าใช่พวกเขา
เกิดคำถามแล้ว หรือว่าพระพุทธองค์ปกป้องจริงๆ?
นึกถึงพระพ
