ุทธองค์ ลวี่เหลียงมองฟางเจิ้งโดยจิตใต้สำนึก ฟางเจิ้งยิ้มให้ลวี่เหลียงเล็กน้อย ใบหน้าเรียบนิ่ง ถ่อมตนและเป็นมิตร
ลวี่เหลียงมองใบหน้าหล่อเหลาของฟางเจิ้ง ก่อนมองร่างกายบอบบางที่เห็นได้ชัดหน่อยๆ ใต้จีวรแล้วส่ายหน้า ถึงพวกชาวบ้านจะเคารพฟางเจิ้งมาก แต่ตอนที่เขามาหมู่บ้านก็เห็นฟางเจิ้งแล้ว ตอนนั้นฟางเจิ้งยังไม่ออกจากหมู่บ้านเลย คำนวณเวลารวมถึงระยะห่างจากจุดที่สองคนนั้นเกิดอุบัติเหตุแล้ว เว้นแต่ฟางเจิ้งจะมีปีกที่ขาสองข้าง ไม่อย่างนั้นไม่มีทางช่วยคนแล้วยังส่งกลับมาได้
ดังนั้นลวี่เหลียงจึงลบความคิดนี้ไป เอ่ยกับพวกหวังโอ้วกุ้ย “ไม่ว่าจะยังไง เด็กกลับมาก็ดีแล้ว ผมก็วางใจ คือผมขอตัวก่อนนะครับ มีงานเข้าผมอีกแล้ว”
ซุนเฉียนเฉิงรีบออกมาส่ง ไม่ว่าอย่างไรลวี่เหลียงก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจเต็มที่ จะยัดเงินไม่ได้ ได้แต่ขอบคุณ มาส่งหน้าประตูก็เป็นเรื่องสมควร
ทุกคนเดินตามออกจากประตู ฟางเจิ้งลอบถอนหายใจ ดีที่ตอนเขากลับมาได้เร่งความเร็วอีกครั้ง ไม่อย่างนั้นคงยืดเวลาไปนานมาก แล้วจะเกิดปัญหาเอาจริงๆ ได้ ถ้าทุกคนซักถาม เขาก็อธิบายยากอีก…คนหนึ่งจะวิ่งเร็วขนาดนั้น? ในสถานการณ์ปกติแน่นอนว่าไม่มีทาง!
ลวี่เหลียงยืนอยู่หน้าประตูหมู่บ้าน หันไปมองทางภูเขาเอกดรรชนีตามจิตใต้สำนึก
ฟางเจิ้งดวงตาเปล่งประกาย ใช้ความฝันยามต้มข้าวฟ่าง!
ลวี่เหลียงเห็นบนภูเขาเอกดรรชนีปรากฏเงาพระพุทธยักษ์ วินาทีนั้นเขาแทบจะคุกเข่าลง! แต่เขาไม่ใช่พุท
