ธมามกะ ไม่มีการคุกเข่า แค่พูดเสียงดังในใจ ‘ปรากฏอีกแล้ว หรือว่าจะเกิดเรื่องอีก?’
ต่อมามีผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏตรงหน้าลวี่เหลียง สวมชุดทันสมัย วัยรุ่นมาก สวยมาก ยิ้มก็น่ามอง เพียงแต่บนหัวเธอมีอักษรใหญ่ที่เขียนโดยอักษรพุทธองค์มังกรแถวหนึ่ง นั่นทำให้ลวี่เหลียงตะลึงงัน อักษรใหญ่สีทองเขียนไว้ชัดเจนว่า ‘คนขายเด็ก’
“คะ…คือไม่ใช่ว่าพระพุทธองค์จะต้องชี้แนะให้ฉันตระหนักด้วยตัวเองเหรอ? นี่มันตรงเกินไปแล้ว…” ลวี่เหลียงทำหน้าหมดคำจะพูด
ต่อมาภาพหายไป ลวี่เหลียงมองหมู่บ้านเอกดรรชนีแล้วส่ายหน้า ขี่รถจักรยานยนต์กลับบ้าน เชิญคุณพ่อประจำบ้านมาอีกครั้ง สเก็ตช์ภาพ เริ่มตรวจสอบ
หลังการตรวจสอบลับๆ อยู่หนึ่งเดือน ในที่สุดลวี่เหลียงก็ได้หลักฐานมากพอ เมื่อรายงานไป เมืองเฮยซานให้คดีนี้กลายเป็นเรื่องสำคัญในสำคัญ! สามเดือนต่อมาแก๊งอาชญากรรมรายใหญ่หกสิบหกคนในเขตปกครองสามสิบสี่มณฑลทั่วประเทศถูกถอนรากถอนโคน เด็กที่พวกเขาขายมีมากถึงหลายร้อยคน! ตอนนี้สะเทือนไปทั่วประเทศ! ท่ามกลางเสียงเรียกร้องของประชาชน การตัดสินคดีในครั้งนี้จึงถ่ายทอดสดทางอินเทอร์เน็ตทุกขั้นตอน สุดท้ายหัวโจกห้าคนถูกตัดสินโทษประหารทันที ผู้สมรู้ร่วมคิดคนอื่นอย่างต่ำถูกจำคุกสิบห้าปี จำคุกสูงสุดตลอดชีวิต เวลานี้ประชาชนต่างส่งเสียงไชโย
ขณะเดียวกันยังได้รับข้อมูลของเด็กที่ถูกลักพาตัวไปขายจำนวนมากจากผู้สมรู้ร่วมคิด การช่วยเหลือครั้งใหญ่จึงเริ่มขึ้น…
ทว่าลว
