นกลัว ในนี้มีใบหน้าคุ้นตาเยอะมาก บ้างเกือบลืมไปแล้ว บ้างเพิ่งผ่านตา…ภายใต้ความกลัวจึงตะโกนเสียงดัง “ฉันพูด ฉันจะบอกให้หมดเลย!”
“โยมมีโอกาสเพียงครั้งเดียว จะให้พวกเขาหลุดพ้นหรือให้พาพวกโยมไป” ฟางเจิ้งพูด
หวังเจี่ยรีบตอบ “หม่าเสียวหู่ หลี่หลิงหลิง หลิวเป่า…” หวังเจี่ยพูดมาทีเดียวสิบชื่อ จากนั้นเอ่ยต่อ “เด็กพวกนี้ไม่เชื่อฟังเลยโดนฉันจัดการ” ใช้คำว่าจัดการคืออธิบายหมดทุกอย่างแล้ว แต่ฟางเจิ้งพบว่าแววตาหวังเจี่ยเรียบนิ่งมาก เหมือนไม่ได้ฆ่าเด็ก แต่เป็นมดปลวก!
“คนอื่นล่ะ” ฟางเจิ้งแทบจะกัดฟันถาม
“คนอื่น? ให้คนอื่นไปแล้ว พวกเขารับผิดชอบเรื่องการขาย บ้างก็ขายในภูเขาลึก ขายไปนอกประเทศบ้าง ปกติจะพยายามขายไปนอกประเทศ แบบนี้จะตามกลับมาไม่ได้ จะได้ลดปัญหาให้พวกเราด้วย และยังมีขายให้แก๊งขอทานบ้าง พวกเขาจะหักมือหักเท้าเด็ก หรือไม่ก็ใช้กรดให้เสียโฉม ตัดลิ้น โยนไปขอทานข้างถนน…แล้วก็…”
“ยังมีอีกหรือ?!” ฟางเจิ้งระงับความโกรธไว้ไม่ไหวจริงๆ แทบจะตะคอก!
หวังเจี่ยตกใจจนไม่กล้าออกเสียง ฟางเจิ้งถึงระงับความโกรธลง “พูดต่อไป!”
“แล้วยังมี…ถูกขายไปนอกประเทศ ขายอวัยวะ…” หวังเจี่ยเอ่ยต่อ
ใบหน้าฟางเจิ้งเริ่มเหยเกย เมื่อหวังเจี่ยนึกย้อนความทรงจำ ฟางเจิ้งเห็นใบหน้าเด็กน่ารักๆ ใบหน้าเล็กเหล่านั้นจากยิ้มกลายเป็นสะอื้นไห้ สุดท้ายเป็นสิ้นหวังและชินชา…ร่างกายที่ไม่มีที่พึ่ง อ่อนแอ ยื่นสองมือคว้าข้างหลังอยากจะกลับบ้าน…
เห็น
