ินฟางเจิ้งว่าแบบนี้ สองคนตกใจจนตัวสั่นงันงก
ผู้หญิงไฝดำถาม “ถ้าพวกเราบอกทุกอย่างล่ะ?”
“ความแค้นในใจพวกเขาจะหายไป ย่อมจากไปเอง” ฟางเจิ้งตอบ
ครั้นได้ยินฟางเจิ้งว่า หญิงสองคนเหมือนคว้าฟางช่วยชีวิตไว้ได้ ผีเยอะแบบนี้ มีคนเดียวที่ดูเหมือนคน…หวังเจี่ยยังไม่พูด ผู้หญิงไฝดำเอ่ยขึ้นมาก่อน “จะเพราะอะไรอีกล่ะ เด็กนี่มันก่อเรื่องเยอะ ให้กินยานอนหลับก็ไม่กิน เอาแต่ร้องไห้ตะโกนก่อเรื่อง พวกเรากลัวจะมีปัญหาเลยโยนลงแม่น้ำ…”
หลัวเจี่ยกล่าว “เด็กแบบนี้ขายไม่ดี แถมเป็นที่สังเกตของคนอื่นได้ง่าย ไม่ทิ้งจะเก็บไว้สร้างปัญหาทำไม แต่จะปล่อยกลับไปก็ไม่ได้ เขาจำพวกเราได้…”
ฟางเจิ้งได้ยินเช่นนั้น เขาโกรธจนกลีบปอดแทบระเบิด! เพราะเรื่องนี้ถึงกับต้องฆ่าเด็กคนหนึ่งเชียวหรือ?!
ฟางเจิ้งกลั้นความโมโหไว้ “แล้วเด็กคนอื่นๆ ล่ะ? ไปอยู่ไหน?”
“ฉันไม่รู้…เธอน่าจะรู้” ผู้หญิงไฝดำชี้หวังเจี่ย
หวังเจี่ยรีบส่ายหน้า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน!”
“ไหนเมื่อกี้พี่บอกว่ารู้อะไรมาบ้างไง…” ผู้หญิงไฝดำไม่สนอะไรแล้ว หลวงจีนตรงหน้าคือความหวังที่จะมีชีวิตรอดเพียงหนึ่งเดียว เธอไม่อยากถูกผีกัดตาย!
หวังเจี่ยโกรธ “เธอหุบปาก!”
“ช่างเถอะ ในเมื่อโยมไม่อยากพูด อาตมาจะไปแล้ว วิญญาณหมื่นดวงกัดกินใจ อนาถากว่าการลงทัณฑ์ทรมานสิบอย่าง พวกโยมจงรับไปเถอะ” ฟางเจิ้งเอ่ยจบก็ยืนขึ้นจะเดินไป ผีน้อยทั้งหมดพากันเข้ามาใกล้ หวังเจี่ยยิ่งมองเห็นชัดก็ยิ่งพบสิ่งที่น่าตื่
