งพยายามมองหน้าตาเด็กเหล่านี้ เด็กคนหนึ่งเข้ามาใกล้ เป็นเด็กชายคนนั้นที่เหมือนว่าจะลักพาตัวมาเมื่อครึ่งเดือนก่อน ยิ่งมองใกล้ๆ ยิ่งคล้าย แม้แต่เสียงยังเหมือน จนเข้ามาใกล้…
หวังเจี่ยหวีดร้องเสียงดัง “แกตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?!”
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นในใจสั่นไหว เขาไม่อาจขุดค้นในใจของคนที่ไม่เปิดจิตใจได้ทั้งหมด ดังนั้นจึงใช้กลอุบาย เด็กเหล่านี้ไม่มีหน้าตา แต่ตอนที่ผู้หญิงสองคนนี้นึกออกว่าใคร พวกเขาจะเปลี่ยนไปแบบนั้น เดิมทีแค่จะขู่ให้หญิงสองคนตกใจ ดูว่าจะหาต้นตอของเด็กคนอื่นๆ ได้ไหม แต่…ไม่นึกเลยว่าจะขุดเจอข้อมูลสำคัญ!
ผู้หญิงไฝดำมองไปเช่นกันก่อนกรีดร้องตาม “หม่าเสียวหู่ แกตายไปแล้วนี่ ฉันโยนแกลงไปในแม่น้ำกับมือ ทำไมถึงยังมีชีวิตอยู่?”
“มีชีวิตอยู่? ใครบอกพวกโยมกันว่าเขายังมีชีวิต?” ฟางเจิ้งรู้สึกแค่ว่าเพลิงโทสะในใจจะพ่นออกมาแล้ว! เด็กดีแต่ละคนถูกโยนลงแม่น้ำ สองคนนี้ไม่สมควรเป็นคน!
“ตายแล้ว? ผี?” ผู้หญิงไฝดำตกใจกลัว
หวังเจี่ยตกใจจนเหม่อไปเช่นกัน รู้สึกสมองจะระเบิด…
ฟางเจิ้งรู้ว่าเวลาของสองคนนี้ไม่มาก ถ้าไม่รีบเกรงว่าจะถามอะไรไม่ได้เลย ดังนั้นจึงเอ่ยว่า “ทำไมพวกโยมถึงฆ่าเขา?”
หญิงสองคนได้ยิน แต่กลับเงียบ
ฟางเจิ้งสูดลมหายใจเข้าลึก “พวกโยมก็เห็นแล้ว เด็กพวกนี้คือวิญญาณที่พวกโยมพาไป ถ้าวันนี้พวกโยมไม่ชดใช้ให้พวกเขา พวกโยมจะถูกพวกเขาลากลงนรก ตายไม่มีดินฝัง ถูกวิญญาณหมื่นดวงกัดกินทุกคืนวัน…”
ได้ย
