่านร่างซุนเหมิงเหมิง
“ภาพหลอน?” ลวี่เหลียงพูดด้วยความตกใจ
“อมิตาพุทธ!” ขณะนี้เองเสียงสวดดังขึ้น
ลวี่เหลียงเงยหน้าขึ้นเห็นบนฟ้าเขาเอกดรรชนีมีเทวรูปพระโพธิสัตว์กายทองคำยักษ์องค์หนึ่ง พระโพธิสัตว์นั่งตัวตรงบนภูเขาเอกดรรชนี ภายในใบหน้าเมตตามีความสงสาร
“พระโพธิสัตว์กวนอิม?” ลวี่เหลียงตกใจสะดุ้ง ทุกอย่างนี้มันคืออะไรกัน?
แต่ต่อมาภาพทุกอย่างหายไป จนเมื่อเขาเห็นทุกอย่างชัดเจนก็พบสิ่งที่น่าตกใจคือตนมาอยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านทางตะวันออก! ที่นี่เชื่อมไปยังภูเขาเอกดรรชนี! ห่างไปไม่ไกลเป็นพวกหวังโอ้วกุ้ยกำลังวิ่งมาทางนี้…
“ลวี่เหลียง คุณเป็นกระต่ายรึไง? ทำไมวิ่งเร็วขนาดนี้?” หวังโอ้วกุ้ยตะโกน
ลวี่เหลียงเพิ่งนึกขึ้นได้ ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้อยู่หน้าหมู่บ้าน ทำไมจู่ๆ มาอยู่ที่นี่? พอนึกถึงภาพในความฝันเมื่อครู่จึงเงยหน้ามองภูเขาเอกดรรชนีโดยจิตใต้สำนึก น่าเสียดายบนเขาไม่มีพระโพธิสัตว์ แต่เขารู้ว่าความฝันเมื่อครู่ไม่ได้มาอย่างไร้มูลเหตุแน่ๆ ต้องมีสาเหตุอยู่ในนั้น ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องบังเอิญ! ลวี่เหลียงนึกไปถึงหน้าตาผู้หญิงสองคนนั้น ก็ต้องตกใจเพราะว่าเขามองเห็นอย่างชัดเจนราวกับว่าอยู่ตรงหน้า!
ลวี่เหลียงหยิบมือถือขึ้นมาต่อสายมือถือ “พ่อ ผมต้องให้พ่อช่วย?”
“อุบ่ะ จะให้ฉันช่วย? นิสิตของบ้านเรายังเห็นช่างสเก็ตซ์ภาพแก่ๆ อยู่ในสายตาอีกหรือเนี่ย?” น้ำเสียงติดยั่วเย้านิดๆ คนนี้คือลวี่ฮุย เป็นตำรวจอาชญากรรมอาว
