ปกติกุฏิของฟางเจิ้งเขาจะอยู่เอง หมาป่าเดียวดายจะวิ่งเข้ามาอยู่ด้วยเป็นบางครั้ง ลิงอยู่ในห้องครัว ฟางเจิ้งปูฟูกให้มัน กระรอกมีบ้านเล็กๆ ของตัวเอง ดังนั้นตอนนี้จึงมีแค่ฟางเจิ้งกับหมาป่าเดียวที่นอนเกาะอยู่
ฟางเจิ้งเพ่งมอง เห็นมีบางสิ่งกำลังสั่นในความมืดอยู่ข้างๆ นาข้าวผลึก!
“คงไม่ใช่ขโมยมาขโมยข้าวอาตมาหรอกนะ?” ฟางเจิ้งพึมพำ หมาป่าเดียวดายได้ยินดังนั้นหูตั้งขึ้นโดยพลัน! ขโมยข้าวผลึก แบบนี้ใช้ได้ที่ไหน? นั่นคือเสบียงอาหารของท่านหมาป่า! ขุดดินเหนือหัวเทพไท่ซุ่ย[1]? รนหาที่ตาย?
คิดถึงตรงนี้หมาป่าเดียวดายวิ่งออกไป ฟางเจิ้งไม่วางใจมันจึงตามไปด้วย สวมรองเท้าข้ามฟาก สวมจีวรขาวจันทร์ ไม่สนลมฝนข้างนอกแม้แต่น้อย เมื่อออกประตูไปก็ดิ่งไปยังนาข้าวผลึก เห็นหมาป่าเดียวดายยืนอึ้งกลางสายฝนไกลๆ ตรงหน้ามันเหมือนมีบางสิ่ง
ฟางเจิ้งเข้าไปใกล้ ฟ้าแลบลงมากลางฟ้า สะท้อนยอดเขาสว่างวาบ ในที่สุดเขาก็เห็นชัดว่าสิ่งนั้นคืออะไร! มันมีสีเขียวมรกต เปล่งแสงเขียวพร่างพรายภายใต้สายฟ้าแลบ! นั่นคือต้นไผ่!
“โอ้พระพุทธองค์ นี่เพิ่งผ่านไปนานแค่ไหนเอง มันสูงเมตรหนึ่งแล้ว?” ฟางเจิ้งเคยอ่านข้อมูลมาก่อน รู้ว่าหน่อไม้จะเติบโตเร็วที่สุดหลังฝนตก ทั่วไปโตสามเซนติเมตรถือว่าปกติมาก ที่โดดเด่นในนั้นที่โตเมตรกว่าในอึดใจเดียวไม่มีทางเป็นไปได้! แต่ว่าใครเคยเห็นไหมว่าปลูกกลางวัน กลางคืนสูงเมตรกว่า? อีกอย่างเจ้านี่ยังเติบโตขึ้นโดยเห็นได้ด้วย
