ับมาไม่ได้เท่านั้น…
หญิงชรายืนอยู่ข้างท่าเรือ ประนมสองมือมองไปทางตะวันออกพลางพึมพำ “ถ้าโลกนี้มีพระพุทธองค์จริงๆ ช่วยปกป้องให้เขาปลอดภัยได้ไหม? ไม่ขอให้เขากลับมา ขอแค่ให้เขามีชีวิตที่ดีกว่า…”
ฟางเจิ้งเห็นถึงตรงนี้เขาน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว ใครจะไปคาดคิดว่าหญิงชราที่เหมือนคนบ้าถูกมองว่าเป็นดั่งผีจะมีเบื้องหลังกินใจขนาดนี้? ภรรยาทหารที่ไม่มีทะเบียนสมรส ภรรยาทหารที่ไม่มีวันก้มหัว ภรรยาทหารที่ใช้หนึ่งชีวิตรอคนรัก! คนแบบนี้ใช่ผีหรือ? คนแบบนี้ควรค่าแก่การเคารพ!
คิดได้ดังนั้นฟางเจิ้งเคลื่อนความคิดมาอยู่ตรงหน้าหญิงชรา ประนมสองมือ “อมิตาพุทธ สีกา ในเมื่อขอแค่ให้เขาปลอดภัย แล้วทำไมต้องลำบากรออยู่ทุกคืนวัน?”
“ท่าน?!” หลิวฟางฟางชะงักงัน วินาทีที่เห็นฟางเจิ้ง เธอนึกถึงเรื่องที่เธอมองข้ามไปมากมาย เธอควรจะอยู่ในวัดไม่ใช่หรือ? นี่เณรในวัดเอกดรรชนี? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?
ฟางเจิ้งยิ้มเล็กน้อย “อาตมาเจ้าอาวาสวัดเอกดรรชนี นามทางธรรมฟางเจิ้ง”
“ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่? รีบไปเถอะค่ะ ไม่ต้องสนใจเรื่องของฉันหรอก” หลิวฟางฟางพูดจบก็กวาดสายตามองไกลๆ ด้วยความระแวงทีหนึ่งแล้วรีบไล่ฟางเจิ้ง
ฟางเจิ้งหันไปมอง บนท่าเรือยังมีคนไม่น้อยที่มองมาทางนี้ด้วยแววตาสงสัย ฟางเจิ้งคลี่ยิ้ม “สีกากลัวว่าพวกเขาเห็นอาตมาอยู่กับสีกาแล้วจะพารังเกียจอาตมาด้วยหรือ?”
พูดจบฟางเจิ้งโบกมือ ทุกคนหายไป ก่อนถามอีกครั้ง “แบบนี้เป็นไง?”
“ทะ…ท่านเป็
