แต่เด็กชายก็ยังไป กลับบ้านไปเอามีดหั่นผักมาบุกบ้านคนอ้วน ไม่นานก็เอาแป้งหมี่ห่อหนึ่งออกมาจากบ้านคนอ้วนส่งให้เด็กหญิง
ภาพเปลี่ยนไป เด็กหญิงเติบใหญ่แล้ว สวยสูงโปร่ง ไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านแล้ว แต่เข้าไปในเมือง
ส่วนเด็กชายคนนั้นสูงกว่าเดิม กำยำกว่าเดิม ยิ้มมีความเหนียมอายเล็กน้อย สองคนเดินบนถนน บนกำแพงมีโปสเตอร์แปะไว้แผ่นหนึ่ง ด้านบนเป็นภาพผู้หญิงคนหนึ่งสวมกี่เพ้าสีขาว เสริมให้รูปร่างเธอดูสมบูรณ์แบบอย่างยิ่ง สวยสง่างาม
เด็กหญิงมองโปสเตอร์นั้น อดชมไม่ได้ว่า “ชุดสวยมาก ต้องหาเงินซื้อมาใส่สักตัว”
เด็กชายอึ้งไป ไม่ได้พูดอะไร
ภาพเปลี่ยนไปอีกครั้ง
เด็กชายพลันพุ่งเข้าไปในโรงงานที่เด็กหญิงอยู่ ส่งห่อของหนึ่งใส่มือเด็กหญิง หน้าแดงก่ำก่อนหมุนตัววิ่งไป ไม่ว่าเด็กหญิงจะตะโกนเรียกอย่างไรเด็กชายก็ไม่หันกลับมา
เด็กหญิงเปิดดูถึงกับปิดปากเล็กๆ ทำสีหน้าเหลือเชื่อ ในนั้นคือกี่เพ้าสีขาว! สวยมาก! แต่เขาเอาเงินมาจากไหนถึงซื้อกี่เพ้าสวยๆ แบบนี้ได้?
เด็กหญิงตามไปหาเด็กชาย ยัดเสื้อผ้าคืน พูดด้วยตามโมโห “พี่ใหญ่อวี๋ ถ้าพี่ไม่บอกว่าเอาเงินมาจากไหน ฉันไม่เอาชุดนี่นะ”
“หา?” เด็กชายตะลึงงัน เกาหัวไม่รู้จะอธิบายยังไง
ตอนนี้เองเพื่อนเด็กชายเข้ามาใกล้ “จะเอามาจากไหนได้ล่ะ? ก็หาเงินเอาสิ วันๆ เหล่าอวี๋ทำงานหลายอย่าง ทำทั้งวันทั้งคืน หาเงินมาได้ครึ่งปีกว่าแล้ว”
เด็กชายรีบไล่อีกฝ่ายไปก่อนส่งชุดไว้ในอ้อมอกเด็กหญิง “ไม่ได้เ
