หนื่อยขนาดนั้นหรอก เธอเอาไปเถอะ…”
เด็กหญิงมองเด็กชายด้วยความปวดใจ “ทำไมต้องทำแบบนี้ล่ะ ชุดนี่ไม่จำเป็นหรอก…”
“แหะๆ…” เด็กชายหัวเราะซื่อๆ เขาไม่เก่งเรื่องการพูดจริงๆ
ภาพเปลี่ยนไป เด็กหญิงจะแต่งงาน ครอบครัวจะให้เธอแต่งกับคนที่ไม่รู้จัก ตอนนี้เองเธอพบว่าตนเติบใหญ่แล้ว ไม่ใช่เด็กหญิงน้อยในตอนแรก ขณะเดียวกันคนนั้นในใจเธอก็เติบใหญ่แล้วเหมือนกัน คืนนั้นเธออยากหนีไปกับเด็กชาย
แต่เด็กชายปฏิเสธ เพราะเขาให้ชีวิตที่เธอต้องการไม่ได้
เด็กหญิงร้องไห้ เด็กชายร้องไห้เช่นกัน วันที่สองเด็กชายออกจากเมืองเฮยซาน แต่เด็กหญิงอาศัยจังหวะที่คนในครอบครัวไม่เห็นหนีไป เธอไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน สุดท้ายกลับบ้านเกิด กลับมายังป่าต้นเบิรช์ เธอเจอเด็กชายที่นั่นจริงๆ! เด็กชายกำลังเหม่ออยู่ใต้ต้นเบิรช์ที่สลักคำสาบานไว้ในตอนแรก
“พี่เคยบอกว่าจะปกป้องฉันไปตลอดชีวิตนี่” เด็กหญิงพูดเบาๆ น้ำตาไหล
เด็กชายตบปากตัวเองสามครั้ง ก่อนเข้าไปกอดเด็กหญิงไว้ “พี่จะปกป้องเธอไปตลอดชีวิต มีพี่อยู่ ใครอย่าคิดทำร้ายเธอ”
สองคนอยู่ด้วยกัน อยู่ง่ายๆ จับมือคือทุกอย่าง จากนั้นภาพเปลี่ยนไปอีกครั้ง ยังคงเป็นป่าเบิรช์ เด็กชายจับมือเด็กหญิง เด็กหญิงร้องไห้เป็นคนเจ้าน้ำตา “ฉันไม่ให้พี่ตาย…”
“เด็กโง่ พี่ไม่ได้ตาย พี่จะไปเป็นทหารปกป้องประเทศจากพวกผู้รุกรานอเมริกา!” เด็กชายเช็ดน้ำตาบนหน้าเด็กหญิง
“คนจีนเยอะจะตาย มีพี่เพิ่มไปคนเดียวไม่เยอะขึ้นหรอก ขาดพี่คน
