เดียวก็ไม่ลดลงหรอก พี่จะไปทำไม? ไหนบอกว่าไม่เต็มใจไปไง?” เด็กหญิงร้องไห้เสียใจกว่าเดิม
“พี่เต็มใจไป!” เด็กชายตอบด้วยความลึกซึ้ง
“พี่ไปแล้วจะปกป้องฉันได้ยังไง?” เด็กหญิงเริ่มปลิ้นปล้อน ชี้อักษรที่สลักใหม่บนต้นไม้ “พี่ไม่รักษาคำพูด!”
เด็กชายมองเด็กหญิงด้วยความรัก “เด็กโง่ พี่ต้องไปเพื่อปกป้องเธอ! ตอนนั้นประเทศรัสเซียบุกมาทางตะวันออกเฉียงเหนือ มาพร้อมกับภัยพิบัติ พี่จะไม่ยอมให้เกิดเป็นครั้งที่สองแน่ ครั้งนี้อเมริกามาแล้ว พี่ต้องไป มีแต่ขวางพวกมันไว้ข้างนอกเท่านั้นถึงจะปกป้องความปลอดภัยของเธอได้ พี่ต้องไปเพื่อเธอ เพื่อประเทศ!”
“แต่ว่า…แต่ว่า…ก็ยังมีคนอื่นอีกนี่…” เด็กหญิงไม่ยอม
“นั่นคือคนอื่น ไม่ใช่พี่ พี่เคยสาบานว่าจะปกป้องเธอ เชื่อพี่ พี่จะกลับมา!” เด็กชายพูด
ภาพเปลี่ยนไป เสียงปลอบขวัญดังขึ้น เด็กชายเข้าร่วมกองทัพ สวมเครื่องแบบทหาร ตอนนั้น เด็กหญิงรู้สึกว่าเขาหล่อมาก!
ภาพแตกกระจาย ริมแม่น้ำ ท่าเรือเก่า เด็กหญิงยัดรูปภาพที่ถ่ายใหม่ใส่มือเด็กชาย ข้างหลังภาพยังเขียนชื่อของตนไปด้วย ‘ภรรยาของอวี๋กว่างหวา หลิวฟางฟาง!’
แต่ตอนนี้สองคนไม่มีใบจดทะเบียนสมรส ไม่ได้แต่งงานกัน ทว่าอักษรบนภาพสื่อไว้ชัดเจนทุกอย่าง เธอ! หลิวฟางฟางเป็นภรรยาของอวี๋กว่างหวา
“ฉันจะรอพี่กลับมานะ ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็จะอยู่ที่นี่ รอที่ท่าเรือนี่ ไม่ว่าพี่จะกลับมาเมื่อไรจะเห็นฉันอยู่ที่นี่ ฉันจะเฝ้าดูเรือทุกลำที่กลับมา หวังว่
