ริมแม่น้ำ ท่าเรือ แม่น้ำไหลยาวราวกับเวลาหยุดนิ่งที่นี่ไปชั่วนิรันดร์ ทว่าเมืองโดยรอบกลับเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ พื้นดินมีตึกสูง เรือไม้เปลี่ยนเป็นเรือยนต์…
ทว่าที่เปลี่ยนแปลงเร็วที่สุดกลับเป็นผู้หญิงที่ยืนตรงท่าเรือไม่ยอมไปไหน จากเด็กสาวเป็นหญิงวัยกลางคน จากหญิงวัยกลางคนเป็นหญิงชรา
มีเพียงสิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนคือเธอจะแต่งตัวสวยตลอด หวีผมทำความสะอาดผมทุกเส้นอย่างตั้งใจ สวมกี่เพ้าตัวนั้นยืนรออยู่ข้างแม่น้ำจนดึก เรือลำสุดท้ายชิดฝั่งแล้วถึงกลับฝั่ง ทำงาน
เธอเคยเป็นพนักงานเสริฟ์ เคยกวาดพื้น เคยเป็นพี่เลี้ยง ต่อให้ชีวิตลำบากกว่านี้ก็ไม่เคยขอทาน เธอจะเชิดหน้าขึ้นเสมอ แม้ไม่มีใบจดทะเบียนสมรส แต่เธอจะวางมาดฐานะภรรยาทหารตลอด ไม่มีวันลดหัวที่หยิ่งยโสลง นั่นคือความภูมิใจของสามี และเป็นความภูมิใจของเธอ!
ทว่าเมื่อคนเก่าจากไป เมืองเปลี่ยนไป ไม่มีใครรู้เรื่องราวของเธอ คนที่นี่จึงมองว่าเธอเป็นโรคประสาท พากันออกห่างเธอ กระทั่งขับไล่ เธอถูกไล่ออกจากบ้านเช่า ร้านทำผมไม่ต้อนรับเธอ งานเพียงอย่างเดียวคือมีเถ้าแก่ใจดีแอบให้งานเธอ…
ที่อยู่ชั่วคราวเพียงหนึ่งเดียวคือเก้าอี้สูงในร้านค้าเถ้าแก่ นี่ก็นับด้วย ต้องรอจนถึงหลังเที่ยงคืนร้านปิดแล้วถึงแอบเข้าไปนอนได้ ฟ้ายังไม่สางต้องออกมา จะให้คนเห็นไม่ได้
แม้จะเป็นอย่างนั้น แต่เธอไม่เคยย่อท้อต่อชีวิต ยังคงเชื่อมั่นว่าเขาอยู่ที่ห่างไกล เพียงแต่เพราะบางอย่างจึงกล
