ยัดอยู่ที่ท่าเรือไม่ยอมไปไหนเป็นหลายสิบปี ในนี้จะต้องมีการยืนหยัดบางอย่าง ตอนนี้จะรื้อท่าเรือก็เท่ากับทำลายความหวังของหญิงชรา เท่ากับฆ่าคน!
“ฉันรู้ว่าท่านกังวลอะไร ฉันกับเพื่อนๆ ที่สำนักงานกิจการพลเรือนกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไปเหมือนกัน แต่ว่า…พวกเราไม่มีทางเลือกจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ท่าเรือนั่นควรจะถูกรื้อเมื่อสิบปีก่อนแล้ว จนถึงตอนนี้เปลี่ยนหัวหน้าสองครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้คือปรับแก้ทั้งเมืองเฮยซาน เขตเมืองเก่าต้องรื้อทิ้ง ท่าเรือนั่นสกปรกจนจะเป็นที่รู้จักอยู่แล้ว ที่สำคัญคือถ้ามีมันอยู่จะทำการรื้อถอนอย่างอื่นไม่ได้ ส่งผลกันเป็นทอดๆ เขตนั่นจะขยับอะไรไม่ได้เลย…ครั้งนี้เบื้องบนจะต้องรื้อจริงๆ” จิ่งเหยียนพูด
ฟางเจิ้งเอ่ยเสียงต่ำ “ดังนั้นสีกาเลยส่งเธอมาหาอาตมา? แล้วจากนั้นล่ะ? กลับไปแล้วไม่มีท่าเรือ เธอจะทำยังไง?”
“ฉันไม่มีทางอื่นแล้ว ฉันรู้ว่าท่านมีความสามารถ ดังนั้น…ขอฝากด้วยนะคะ ช่วยคิดวิธีด้วย” จิ่งเหยียนพูดต่อ
ฟางเจิ้งพูดไม่ออก นี่เขาถูกบังคับให้ทำเรื่องที่ยากมาก! ถ้าเขาไม่รู้เรื่องนี้ก็ช่าง แต่ในเมื่อรู้แล้วจะไม่สนใจก็ไม่ได้
“ปัญหาคือสีกาส่งหญิงชราที่อาตมาไม่รู้จักอะไรเลยมา จะให้อาตมาคุยกับเธอยังไง?” ฟางเจิ้งหมดคำจะพูด ต่อให้เป็นคนเรียนเก่ง แต่ถ้าส่งกระดาษเปล่าบอกเขาให้แก้โจทย์ เดาว่าคงทำไม่ได้ใช่ไหม? ตอนนี้ฟางเจิ้งอยู่ในสภาพนี้
“ท่านอย่ารีบได้ไหม ไม่ใช่ว่าไม่รู้อะไรเลยสักหน่อย” จ
