“ถูกต้องแล้วขอรับ มีผู้คนเห็นมากมาย มิอาจเป็นเรื่องลวงได้ ได้ยินมาว่ามหาสมุทรที่เขายกขึ้นมาบดบังท้องนภากับดวงตะวันจนมิด มันกว้างใหญ่ประหนึ่งแผ่นดินทั้งทวีป ผู้คนยุคนี้ต่างเรียกขานมรรคาจารย์ว่าเป็นท่านเซียนบนโลกมนุษย์”
บุรุษผู้สวมหน้ากากเอ่ยเสียงเคร่งขรึม ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคารพนับถือ บุรุษอาภรณ์สีขาวหันหลังกลับมาปรายตามองเขาด้วยแววตาอันซับซ้อน
“เผ่ามนุษย์มีคนเช่นนั้นถือกำเนิดขึ้นมาแล้วหรือ”
บุรุษผู้สวมหน้ากากเข้าใจความนัยของเขาจึงตอบว่า
“อาจไม่ใช่จักรพรรดิยุทธ์ก็ได้นะขอรับ อีกฝ่ายไร้ความทะเยอทะยาน เอาแต่ปกป้องราชวงศ์แห่งโชคชะตาแห่งหนึ่ง แล้วก็มิใช่โอรสสวรรค์ วันๆ เขาเอาแต่บำเพ็ญพรตอยู่ในอาราม เฉยชาต่อลาภยศสรรเสริญ”
บุรุษอาภรณ์สีขาวเอ่ยว่า
“ส่งคนไปสืบเรื่องเขาอีก ข้าต้องการรู้เรื่องราวทั้งหมดของเขา”
“รับบัญชา!”
บุรุษผู้สวมหน้ากากตอบรับ แล้วหายตัวไปจากที่เดิม บุรุษอาภรณ์สีขาวหมุนตัวกลับไปมองขอบฟ้าด้วยแววตาเหม่อลอย เขาพึมพำกับตนเอง
“ฝ่าบาท ท่านเคยทำนายเห็นหรือไม่ว่าจะมีเซียนลงมาเยือนโลกมนุษย์”
ปีไทเหอที่ห้า ณ วันขึ้นปีใหม่ เจียงเชอพาเจียงซิ่งโอรสของตนเองเดินทางมาฉลองเทศกาล เจียงซิ่งได้รับสืบทอดมรดกของราชามนุษย์จากฮ่องเต้ซุนเทียน เขามีกำลังภายในแข็งแกร่งยิ่งนัก แต่กลับมีนิสัยเกียจคร้าน ปกติไม่เคยฝึกวรยุทธ์ แต่ชอบไปเที่ยวเล่น เป็นคุณชายเสเพลผู้โด่งดังที่สุดในเมืองหลวง ก่อนหน้านี้เ
