แต่เห็นคนขยันมีความรักจึงโกรธในใจ ด่าทอยกใหญ่ ‘นายไม่มาดูแลฉัน แต่มามั่วไปวันๆ อยู่ที่นี่เหรอ?’ ก่อนจะชักมีดหั่นผักฟันอีกฝ่ายจนบาดเจ็บสาหัส…
คิดถึงตรงนี้ฟางเจิ้งถอนหายใจ เป็นคนดีได้ แต่จะใจดีจนคนอื่นเคยตัวไม่ได้ ไม่อย่างนั้นนั่นไม่ใช่ความดี แต่เป็นการบ่มเพาะความเกลียดชัง
ฟางเจิ้งมองมือถือที่วางไว้หน้าประตูอีกครั้งแล้วส่ายหน้าด้วยความจำใจ คิดในใจ ‘เขาคนนี้จริงใจจริงๆ กลัวว่าอาตมาจะคิดว่าเขาหนีเลยวางมือถือไว้ ถือว่าเป็นของค้ำประกันหรือ?’
ฟางเจิ้งส่ายหน้า ไม่ได้แตะมือถือนั้น แต่นั่งลงใต้ต้นโพธิ์ รอคอยเงียบๆ
ลิงมองฟางเจิ้งก่อนมองมือถือในมือฟางเจิ้ง แล้วมองมือถือหน้าประตู มันรู้สึกอยากรู้อยากเห็นนิดๆ เลยเข้าไปใกล้จะแตะ
“ลิง นายแตะของของนายได้ แต่แตะของที่ไม่ใช่ของนายไม่ได้” เสียงฟางเจิ้งดังขึ้นในฉับพลัน
ลิงเบะปาก ดึงมือกลับ ทว่าสายตาจ้องมือถือตลอด เห็นได้ว่าระงับความอยากรู้อยากเห็นได้ไม่ดีนัก แม้ฟางเจิ้งจะมีมือถือตลอด แต่มันก็เคยเห็นฟางเจิ้งเล่นมือถือ มีมือถือของตัวเอง ความคิดนี้มีแรงดึงดูดใจมาก ทว่าพอนึกถึงคำพูดฟางเจิ้ง มันก็ได้แต่ส่ายหัว จ้องตาเป็นมันแค่นั้น
