ินาทีที่หินตกลงมาถึงขยับ รวดเร็วปานสายฟ้า แต่กลับไม่ตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ประหนึ่งว่าทุกอย่างอยู่ในการประมาณการล่วงหน้า ฝ่ามือนั้นที่ตบไปยังมีความรู้สึกของเซียน สง่างามเป็นธรรมชาติ…ทว่าผลที่ได้ เขาสาบานว่าชีวิตนี้ไม่เคยเห็นใครที่รุนแรงและรวดเร็วแบบนี้มาก่อน!
ทว่าคนที่ตกใจที่สุดคือหลิ่วเทา เขาเห็นหัตถ์ฟางเจิ้งไม่ชัด แต่รู้ว่าถ้าไม่มีหัตถ์นั่นเขาตายแน่!
พอนึกถึงก่อนหน้านี้ที่ถามว่าฟางเจิ้งกำลังทำอะไร ฟางเจิ้งตอบว่า ‘ช่วยคน! ช่วยคนที่มีวาสนาต่อกัน!’
พอคิดเชื่อมโยงไปถึงเหตุการณ์ที่ฟางเจิ้งส่งพวกเขาลงเขา นั่นไม่ใช่ว่าฟางเจิ้งคิดอะไรกับเขา แต่ปกป้องเขาตลอดทางต่างหาก ส่งพวกเขาลงเขา!
คิดได้ดังนั้นหลิ่วเทาก็เข้าใจถึงต้นสายปลายเหตุทุกอย่าง หลวงจีนรูปนี้ไม่ใช่คนธรรมดา มองเห็นภัยมรณะในชะตาชีวิตเขาได้เลยตามมาตลอดทาง กระทั่งหนักเอาเบาสู้ยืนอยู่ที่นี่หลายวัน! คิดได้แบบนั้นหลิ่วเทาเกิดความซาบซึ้งใจ บุญคุณช่วยชีวิตเหมือนมีบุพการีอีกคน จะไม่ตอบแทนได้อย่างไร?
