ได้ยินฟางเจิ้งว่าแบบนั้น เซี่ยหมิงก็เบาใจลงไม่น้อย หลิ่วเทากับเสี่ยวเหลยย่อมไม่มีความเห็นอะไรอยู่แล้ว กลุ่มคนสี่คนจึงลงเขาไป
ฟางเจิ้งจับตามองวิวรอบๆ ตลอดทาง เมื่อมาถึงจุดที่เกิดเรื่องจะชิดหลิ่วเทาเป็นพิเศษ ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะช่วยได้ทัน
ทว่าเมื่อภาพนี้อยู่ในสายตาเซี่ยหมิง หลิ่วเทาและเสี่ยวเหลย เซี่ยหมิงกับเสี่ยวเหลยมองฟางเจิ้งกับหลิ่วเทาด้วยแววตาแปลกๆ หลิ่วเทายังรู้สึกไม่เป็นตัวเอง มักจะอยากออกห่างจากฟางเจิ้งเล็กน้อย ทว่าเส้นทางภูเขาแคบ ฟางเจิ้งเข้ามาชิดแบบนี้เขาไม่มีที่หลบ ได้แต่แอบระวังตัว
ลงเขามา ฟางเจิ้งบอกลากับทุกคน จากนั้นขึ้นเขาไปอีกครั้ง
เซี่ยหมิงกลืนน้ำลายลงคอ “อาจารย์ หลวงจีนนี่มีอะไรกับท่าน! บอกว่าลงเขามีธุระ แต่ลงมาแล้วก็ขึ้นไป…มีธุระตรงไหนเนี่ย แบบนี้มีแผนการชัดๆ!”
“อาจารย์ผมเห็นนะ ตอนที่ท่านลงเขามาก้นเกร็งตลอดเลยนี่” เสี่ยวเหลยพูดกลั้วหัวเราะ
“อาจารย์ จริงๆ นะ เณรนั่นสวยมาก ถ้าไว้ผมยาว สวมชุดผู้หญิงล่ะก็ จึ๊ๆ…” เซี่ยหมิงยิ้มชั่วร้าย
“ไอ้ห่า! แล้วพวกแกล่ะ? จะบอกให้นะ ห้ามพูดจามั่วซั่ว ไม่อย่างนั้นอย่าโทษว่าฉันสับพวกแกล่ะ!” หลิ่วเทาต่อว่าด้วยความโมโห ในใจคับอกคับใจเช่นกัน เขารู้สึกได้เป็นคนแรก ระหว่างทางขมิบร่องก้นลงเขา ขณะเดียวกันก็แอบสาบานว่าจะต้องรักษาระยะห่างจากเณรที่มีปัญหานั่น!
แม้จะคิดแบบนี้ แต่พอหลิ่วเทานึกถึงหลวงจีนบนเขาเอกดรรชนีกลับไม่เป็นตัวเองไป แถมยังมีคนอื่นม
