ือขอเงินอยู่เลย แต่แกเริ่มหาเงินได้แล้ว เยี่ยม!” สื่อต้าจู้พูด
สือเสี่ยวจู้งุนงง “เยี่ยม?”
“พูดมากน่า พ่อจะเก็บเงินสองร้อยนี่ไว้ นี่คือเงินที่แกกตัญญูต่อพ่อ เมื่อก่อนพ่อให้แก วันนี้แกให้พ่อแล้ว พ่อจะไปซื้อเหล้ากิน ฮ่าๆ…” สื่อต้าจู้โบกเงินสองร้อย ยืนขึ้นอย่างมีความสุขเตรียมจะออกไป แต่ในใจกลับร้องโอดครวญ ‘นี่เราหาเรื่องรึเปล่าเนี่ย? จ่ายไปหมื่นหยวนได้กลับมาสองร้อยหยวน ยังต้องแกล้งดีใจอีก! สองร้อยนี่ซื้อเหล้าอะไรได้วะเนี่ย? จะได้ดื่มไหม?’
พอเห็นท่าทางดีใจของสื่อต้าจู้ สือเสี่ยวจู้ก็ดีใจตามอย่างไม่ทราบสาเหตุ กตัญญู? นี่ถือว่ากตัญญู? ตนหาเงินได้ให้พ่อ? นี่…เหมือนว่าจะน่าสนุกมาก! มีความท้าทายมาก!
ดังนั้นทันทีที่สื่อต้าจู้ออกจากบ้าน สือเสี่ยวจู้พูดขึ้น “พ่อ ผมอยากทำธุรกิจ!”
สื่อต้าจู้ได้ยินดังนั้นก็ตัวสั่น แทบจะร้องไห้! มารดาสือเสี่ยวจู้จากไปเร็ว เขาเป็นทั้งบิดามารดาเลี้ยงสือเสี่ยวจู้ตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ รักสุดหัวใจ เดิมทีคิดว่าจะเลี้ยงให้เป็นอัจฉริยะของสังคม แต่กลับกลายเป็นกากเดนสังคม จนถึงตอนนี้เขาเพิ่งเห็นความหวังจากกากเดนกลายเป็นอัจฉริยะ!
สื่อต้าจู้พลันวิ่งกลับมานั่งขัดสมาธิลงหน้าสือเสี่ยวจู้ หัวเราะแหะๆ “ลูกพ่อ! อยากทำธุรกิจเหรอ?”
“ครับ”
“ทำไมถึงอยากทำธุรกิจล่ะ” สื่อต้าจู้ถาม
“หาเงินเองใช้เอง กตัญญูพ่อ ผมว่ามันน่าสนุกดี” สือเสี่ยวจู้ตอบ
สื่อต้าจู้ยิ้ม “มันก็น่าสนุกจริงๆ แหละ แต่ว่าล
