ใช่เหรอ? คนงานบ้านเธอก็ทำงานช่วยบ้านเธอขุดหิน เธอให้เงินไหม? ให้เงินล่ะสิ? นี่คือกฎเกณฑ์อย่างหนึ่ง แต่อาหลินจน ให้เธอไม่ได้มาก นี่ถือเป็นน้ำใจนะ” อาหลินพูด
สือเสี่ยวจู้ออกจากบ้านอาหลิน สมองยังอึนๆ อยู่ เขาหาเงินได้! เงินถังแรกในชีวิต สองร้อยหยวน!
แต่อาหลินกำลังบ่นในบ้าน “สื่อต้าจู้ป่วยรึเปล่า? วิ่งมาย้ายกระถางดอกไม้กับฉัน แล้วให้ลูกชายมาย้ายกลับ แถมยังให้ค่าเหนื่อยหมื่นหนึ่งอีก…เจ้านี่…มีเงินแต่ไม่มีที่ใช้รึไง”
ส่วนสื่อต้าจู้นั่งอยู่ในบ้าน กำลังเครียดภายในใจ ถ้าวัดกันที่ความเข้าใจต่อสือเสี่ยวจู้ สื่อต้าจู้อยู่อันดับหนึ่งแน่นอน ลูกชายตนถ้าไม่เข้าใจสิแปลก แต่ด้วยความที่เข้าใจมาก บางเรื่องห่างกันเพียงกระดาษกั้นหน้าต่างแต่กลับมองไม่ทะลุ มักจะอยากใช้ความน่าเกรงขามของตนบังคับให้สือเสี่ยวจู้ทำอย่างนู้นอย่างนี้ เป็นอย่างนู้นอย่างนี้…แต่ไม่เคยคิดเลยว่าสือเสี่ยวจู้ต้องการเป็นอะไร อยากเป็นอะไร ต้องการทำอะไร ไม่ต้องการทำอะไร
ตอนนี้เข้าใจแล้วถึงใช้วิธีนี้ เพียงแต่ว่าเขาไม่มั่นใจว่าเส้นทางของตนถูกต้องหรือไม่ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกใจคอไม่ดี ขณะนี้เองสือเสี่ยวจู้เข้ามา ในมือถือเงินสองร้อยหยวนก่อนโยนให้สื่อต้าจู้
สื่อต้าจู้แสร้งถาม “นี่อะไร?”
“เงินสิ อาหลินให้มา บอกว่าเป็นค่าแรงผม” สือเสี่ยวจู้ทำหน้าแปลกเล็กน้อย ให้ก็ให้แบบไม่เป็นธรรมชาตินิดๆ
“หา? หาเงินได้เหรอ?! เก่งนี่นา? เฮ้อ…พ่อตอนอายุเท่าแกยังแบม
