ิต แต่เขาแค่ยื่นมือไปก็ได้แล้ว…คนอื่นรับจ้างสุดชีวิตเพื่อซื้อบ้าน แต่เขาแค่เลือกเท่านั้น ไม่นานเขาพบว่าชีวิตไม่มีความกระตือรือร้นเลย ของทุกอย่างได้มาง่ายไปหมด ไม่มีความหมาย พอไม่มีความหมายก็ไม่มีความคาดหวัง ดังนั้นเขาจึงกลายเป็นคนไม่มีชีวิตชีวา
ออกจากบ้านไปบ้านเพื่อนบ้าน พอเข้าประตูไปก็เห็นเพื่อนบ้านอาหลินกำลังย้ายกระถางดอกไม้ เห็นสือเสี่ยวจู้มาจึงเอ่ยในทันที “เสี่ยวจู้ มาๆๆ ช่วยอาย้ายของหน่อย วันนี้อาอยู่บ้านคนเดียว ของเยอะแบบนี้งานยากจริงๆ”
“ครับ ผมจะช่วยเอง” สือเสี่ยวจู้พูดจบก็เข้าไปช่วยย้ายกระถางดอกไม้
สองคนยุ่งกันอยู่ครึ่งชั่วโมงก็ย้ายกระถางดอกไม้ทั้งหมดเสร็จ สือเสี่ยวจู้ว่า “อาหลิน ผมไปก่อนนะครับ”
“เดี๋ยวๆ!” อาหลินเรียกไว้ จากนั้นจับมือสือเสี่ยวจู้ไว้ ควักเงินออกมาสองร้อยหยวนยัดใส่ในมือสือเสี่ยวจู้ “นี่ค่าแรง เธอออกแรงช่วยอา จะให้เหนื่อยฟรีๆ ไม่ได้”
“หา?” สือเสี่ยวจู้ตะลึงค้างอยู่กับที่ ชีวิตนี้เขาเอาแต่ขอเงิน ขอรถ ขอบ้าน แต่ไม่เคยหาเงินได้! สองร้อยหยวนที่ได้มาอย่างกะทันหันนี้ไม่มาก แต่กลับทำให้จิตใจราบเรียบพลันเกิดคลื่นกระเพื่อม ที่แท้ความรู้สึกของการหาเงินก็เป็นแบบนี้เอง! เราหาเงินเองได้! วินาทีนั้นสือเสี่ยวจู้รู้สึกดีใจ มีความสุขจากใจจริง!
“หาอะไร? นี่เป็นสิ่งที่เธอควรได้ รับไปเถอะ” อาหลินเอ่ย
สือเสี่ยวจู้เกาหัว “อาครับ ผมรับเงินนี่ไม่ได้”
“รับไม่ได้อะไร? เธอช่วยอาทำงานไม่
