“ก็แค่ห้าหมื่นหยวนนี่? เพื่อนผมให้มากกว่านั้นอีก ให้เป็นแสนยังมีเลย!” เด็กชายร้องโวย
ฟางเจิ้งเลิกคิ้วขึ้น “โยมน้อย บ้านเพื่อนโยมทำอาชีพอะไร?”
“บ้านเพื่อนเขาทำอสังหาริมทรัพย์ค่ะ” หญิงวัยกลางคนถอนหายใจ ส่วนลึกในแววตาซ่อนความเจ็บปวดและน้อยเนื้อต่ำใจไว้ลึกๆ บุพการีคนอื่นมีความสามารถ แต่เธอไร้ความสามารถ ลูกเป็นแบบนี้อีก เธอจึงทุกข์ใจกว่าเดิม
ฟางเจิ้งพยักหน้าเล็กน้อย นั่งยองลง “แล้วทำไมโยมถึงส่งของขวัญให้นักไลฟ์คนนั้นล่ะ?”
“ผมว่าเธอสวยมาก อีกอย่างผมชอบเวลาที่เธอขานชื่อผมต่อหน้าคนเยอะๆ ตอนที่เธอขอบคุณ ผมรู้สึกเหมือนประสบความสำเร็จเลย” เมื่อเด็กชายพูดถึงตรงนี้ นัยน์ตาเต็มไปด้วยจินตนาการ
ฟางเจิ้งเข้าใจความคิดนี้มาก ตอนเขายังเรียนหนังสือพื้นฐานเศรษฐกิจไม่ดี ตอนที่เห็นเพื่อนๆ กินของอร่อยเล่นของสนุกๆ นั้น เขาเฝ้าใฝ่ฝันว่าสักวันหนึ่งจะมีเงินแล้วเติมเต็มในวัยนั้น ตอนนั้นเขาน้อยเนื้อต่ำใจบ้าง แต่ก็ไม่ได้รุนแรงเหมือนเด็กคนนี้ที่หลงใหลในชื่อเสียงและเกียรติยศในโลกจอมปลอม เด็กคนนี้ไม่ได้โดนของ คิดว่าจิตใจป่วย
ขณะเดียวกันฟางเจิ้งก็ไม่พอใจนักไลฟ์คนนั้น คุณหาเงินจากเด็กคนหนึ่ง รู้จักบาปบุญคุณโทษบ้างไหม?
ดังนั้นฟางเจิ้งจึงถาม “อีกฝ่ายก็เอาเงินโยมไปอย่างนั้นเลยเหรอ?”
“เปล่า เธอถามว่าผมทำอะไร อายุเท่าไร ผมบอกว่าผมเป็นผู้ใหญ่ ทำงานแล้ว เงินแค่นี้เล็กน้อย” เด็กชายตอบหน้าเรียบนิ่ง เหมือนเงินนี่เล็กน้อยสำหรับเ
