ขาจริงๆ
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นจึงถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อยนักไลฟ์ก็ถามก่อน อีกฝ่ายหาเงินประทังชีวิต ได้เงินมาอย่างสมเหตุผล ไม่มีเหตุผลอะไรจะไม่รับ มองในมุมนี้จะโทษอีกฝ่ายไม่ได้
แต่ฟางเจิ้งก็ยังถาม “ในอินเทอร์เน็ตโยมใช้ชื่อว่าอะไร? อาตมาก็ชอบดูไลฟ์เหมือนกัน รู้จักนักไลฟ์คนหนึ่งด้วย ไม่แน่อาตมาอาจเคยได้ยินชื่อเสียงโด่งดังของโยม”
เด็กชายใช้สายตาประมาณว่านายมองว่าฉันโง่อย่างนั้นเหรอมองฟางเจิ้ง ทว่าภายใต้สายตาเด็ดขาดของหญิงวัยกลางคน จึงตอบไปอย่างว่าง่าย “ราชาสูงศักดิ์”
ฟางเจิ้งพยักหน้าเล็กน้อย จำชื่อนี้ไว้แล้ว ถึงอาจจะช่วยอะไรไม่ได้ แต่ก็จะพยายามอย่างเต็มที่
ฟางเจิ้งยืนขึ้นพูด “สีกา สีกาพาเขามาวัดอยากจะล้างของยังไงล่ะ?”
หญิงวัยกลางคนได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าสับสน ส่ายหน้า “ฉัน…ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน…”
ฟางเจิ้งยิ้มเล็กน้อย “สีกา ในเมื่อไม่รู้ว่าจะล้างของยังไง ให้อาตมาจัดการดีไหม?”
“คือ…” หญิงวัยกลางคนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยไว้ใจฟางเจิ้ง
ฟางเจิ้งเห็นดังว่าจึงยิ้ม “สีกาวางใจนะ วัดอาตมาไล่ของไม่คิดเงิน”
เธอถึงโล่งอก พยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นขอรบกวนเจ้าอาวาสด้วยนะคะ”
ฟางเจิ้งพยักหน้า ก้มหน้ามองเด็กชาย “มากับอาตมา”
“ผมไม่ไป! ผมไม่อยากไป! ผมไม่ป่วย!” เด็กชายตะโกนเสียงดัง หมุนตัววิ่งหนีไป
หญิงวัยกลางคนไม่ได้จับไว้ ลูกชายวิ่งหนีไปจริงๆ จึงตะโกนเสียงดังด้วยความโกรธ ซ้ำจะไล่ตามไป
ฟางเจิ้งกลับ
