พูดว่า “ไม่ต้องตามไป ถ้าสีกาวางใจก็ให้อาตมาจัดการเอง”
เธอจะยอมฟังได้ยังไง แต่จะไล่ตามไปโดยไม่สนฟางเจิ้ง
ฟางเจิ้งยิ้มมองเงาแผ่นหลังเด็กชาย ปลายนิ้วโป้ง นิ้วชี้ นิ้วก้อยขัดกัน นิ้วกลางหักกลับ นิ้วนางไขว้กัน พึมพำคาถาเงียบๆ ในใจ เอ่ยเบาๆ คำหนึ่ง “เจ่อ!”
เด็กชายที่กำลังวิ่งพลันรู้สึกว่าร่างกายเสียการควบคุม เขาอยากจะวิ่ง แต่ร่างกายกลับหยุดลงอย่างไร้การควบคุม จากนั้นหมุนตัววิ่งกลับไปทางวัด
เด็กชายทำหน้าราวกับเห็นผี มองฟางเจิ้งที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
หญิงวัยกลางคนอึ้งไปเช่นกัน ไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น
เด็กชายอยากจะร้องเสียงดังให้ช่วย แต่พออ้าปากกลับกลายเป็น “แม่ ผมเข้าใจแล้ว ผมจะขอลองกับเจ้าอาวาส”
หญิงวัยกลางคนได้ยินแบบนั้นพลันโล่งอก กอดหัวลูกชายไว้ “ดีๆๆ…ลูกคิดได้ก็ดีแล้ว” แต่แววตาที่มองฟางเจิ้งกลับมีความตกใจเพิ่มมาหลายส่วน เขาบอกว่าลูกจะกลับมาก็กลับมาจริงๆ นี่มหัศจรรย์เกินไปรึเปล่า? หรือว่าเขาจะรู้อนาคต?
คิดได้ดังนั้นความเชื่อใจต่อฟางเจิ้งเพิ่มมาไม่น้อย
แต่เด็กชายกลับมองหลวงจีนจีวรขาวตรงหน้าด้วยความตื่นกลัวอย่างยิ่ง ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้อะไรกับฟางเจิ้ง แต่ตอนนี้กลัวจริงๆ แล้ว ควบคุมร่างกายเขาได้อย่างเงียบสงัด นี่ยังเป็นคนอีกเหรอ? หรือว่าปีศาจ? คงไม่กินเขาหรอกนะ?
ฟางเจิ้งหมุนตัวกลับเดินเข้าไปในวัด เด็กชายเดินตามข้างหลัง ส่วนหญิงวัยกลางคนตามไปทันที
ฟางเจิ้งถามหญิงวัยกลางคน “สีกาชื่ออะไร
