ใช้มุทราราชสีห์ในอีกครั้ง พ่นอักขระเจ่อจากปาก คำสั่งจิตใต้สำนึกเข้าไปในจิตสำนึกของหลี่เฮ่าเผิงก่อนสวดมนต์ต่อ
หลี่เฮ่าเผิงไม่รู้สึกแปลกอะไร ที่เป็นทุกข์เพียงอย่างเดียวคือควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้! ซึ่งมันน่ากลัวกว่าฆ่าเขาอีก
หนึ่งชั่วโมงต่อมาฟางเจิ้งดูเวลาแล้วต้องกินข้าว จึงลุกขึ้นพาหลี่เฮ่าเผิงออกมา
หลิวไต้เฟินมองฟางเจิ้งด้วยความตึงเครียดและกังวล “หลวงพี่ เป็นยังไงบ้างคะ?”
ฟางเจิ้งยิ้ม “อมิตาพุทธ อาตมาได้แค่ช่วยสวดมนต์ให้เขาเท่านั้น จะเปลี่ยนได้ไหมต้องดูที่ตัวเขาเอง สีกา เที่ยงแล้ว อย่าให้ลูกหิวข้าว รีบลงเขาไปเถอะ”
หลิวไต้เฟินได้ยินดังนั้นจึงรีบขอบคุณ ลูบกระเป๋ากางเกง หน้าตาเผยความเสียดายเสี้ยวหนึ่ง ฟางเจิ้งยิ้มกล่าว “เงินจุดธูปไม่ขึ้นอยู่กับว่าเท่าไร เพียงแค่มีน้ำใจ ปกติวัดอาตมาเก็บประมาณหนึ่งหยวน”
ครั้งนี้ฟางเจิ้งโกหก แต่เขาก็รู้ว่าการโกหกด้วยเจตนาดีจะไม่ถูกลงโทษ เขาจึงโกหกได้อย่างเต็มที่
