น้อยในความคิด มุทราไม่ใช่เพียงมุทรามือ แต่ยังเป็นมุทราใจด้วย กายและใจผูกกันจึงเกิดผล
พร้อมกันนั้นเสียงแห่งพุทธดังขึ้น นั่นคือมนต์ราชสีห์ในสยบมาร ‘นอลากินซี พันเคลาเย ซอผ่อฮอ มอพอลี เซงกิดลาเย ซอผ่อฮอ[2]’
มนต์นี้ช่วยผูกมุทราใจ แต่การออกเสียงคือออกในใจเงียบๆ เมื่อสวดในใจจะเป็นท่ามุทรา
ทันทีที่คำสวดมนต์ดังขึ้น พลันปรากฏอักษรใหญ่ในความคิดฟางเจิ้ง เจ่อ!
หนึ่งอักษร หนึ่งผืนฟ้า ตอนนี้ฟางเจิ้งรู้สึกว่าได้รู้จักกับร่างกายตนเองใหม่หมด เหมือนกับว่าเซลล์ทุกส่วนในร่างกายอยู่ในการควบคุมของเขา นี่คือการควบคุมร่างกายได้อย่างสมบูรณ์! ขณะเดียวกันก็พบสิ่งที่น่าประหลาด เขาสัมผัสได้ถึงร่างหมาป่าเดียวดายที่อยู่ข้างๆ เกิดความรู้สึกว่าขอแค่คิด มุทรามือและมุทราใจจะเกิดขึ้นพร้อมกัน ปากเอ่ยเวทอักขระเจ่อก็จะควบคุมร่างหมาป่าเดียวดายได้ ความรู้สึกนี้มหัศจรรย์มาก…
แต่เทียบกับการควบคุมร่างหมาป่าเดียวดายแล้ว ฟางเจิ้งกลับชอบคุมทุกส่วนของร่างกายตัวเองมากกว่า
ขณะฟางเจิ้งกำลังดีใจ ก็เห็นลิงเข้ามาด้วยหน้านิ่วคิ้วขมวด
ฟางเจิ้งถามด้วยความกังวล “เจ้าลิง นายเป็นอะไร?”
“เจ้าอาวาส ฉันไม่เข้าใจเรื่องหนึ่ง” ลิงเกาหัว
ฟางเจิ้งยิ้ม “เรื่องอะไร?”
“วันนั้นผู้หญิงคนนั้นโดดน้ำฆ่าตัวตาย เจ้าอาวาสช่วยพวกเขาขึ้นฝั่ง แต่ว่าถ้าผู้หญิงคนนั้นจะฆ่าตัวตายอีกจะทำยังไง? เจ้าอาวาสไม่สนใจเหรอ?” ลิงถาม
ฟางเจิ้งได้ยินดังนั้นก็ตบหัวลิงเบาๆ “นายเริ่
