้นกล้องขนาดนี้”
“เมื่อก่อนก็คิดว่าไต้ซือหล่อมากนะ โดยเฉพาะความรู้สึกเหมือนแสงตะวันนั่นน่ะ รู้สึกสบายใจและอบอุ่นมากตอนอยู่ข้างๆ เขา ไม่คิดเลยนะว่าเขาจะทำหน้าแบบกรุณาฟ้าเวทนาคนได้ด้วย จิ๊ๆ…” หม่าเจวียนพูดอย่างปลงอนิจจัง
เมื่อเห็นฟางเจิ้งในนั้น ฟางอวิ๋นจิ้งยิ้มแล้ว เธอเคยเห็นฟางเจิ้งในลักษณะแบบนี้มาก่อน ก็ยิ่งมั่นใจว่าในความฝันคือฟางเจิ้ง! ส่วนเขาทำได้อย่างไรนั้นเธอไม่อยากถาม และไม่ได้พูดกับใครทั้งนั้น ทว่าเธอจดจำบุญคุณครั้งนี้ไว้แล้ว เธอไม่ได้หายเอง แต่ฟางเจิ้งช่วยกลับมา!
“คนถามชื่อไต้ซือเยอะเลย ฉันตอบไปดีไหม?” หูหานถาม
“ตอบกับผีแกสิ ไต้ซือเป็นคนอยากมีชื่อเสียงรึไง? ถ้าอยากมีชื่อเสียงนะ ด้วยความสามารถของไต้ซือคงมีชื่อเสียงไปนานแล้ว” จ้าวต้าถงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
ถ้าฟางเจิ้งอยู่ที่นี่ได้ยินจ้าวต้าถงพูดแบบนี้ เดาว่าคงตบเขาจนตาย ส่วนคนที่พยักหน้าเห็นด้วยพวกนั้นอาจจะถูกตบตายไปพร้อมๆ กัน…
ที่อำเภอซงอู่ มีหลายคนเห็นคลิปนี้ แต่ละคนต่างร้องด้วยความแปลกใจ ทำไมหลวงจีนนี่ถึงคุ้นตาขนาดนี้?
ทว่าสมาชิกสมาคมศิลปะพู่กันจีนเหล่านั้นตบหน้าผากพลางหัวเราะเสียงดัง “เป็นหลวงพี่ฟางเจิ้งจริงๆ ด้วย! ไม่คิดเลยนะว่าเขาเขียนอักษรเก่งแล้วยังแสดงเก่งด้วย ฮ่าๆ…ดีนะที่เขาปกปิดตัวเอง ไม่อย่างนั้นไม่รู้ว่าจะมีกี่คนที่อิจฉา”
คนที่รู้จักฟางเจิ้งกำลังคุยกัน แต่กลับไม่มีใครตอบคำถามคนเหล่านั้น ในมุมมองพวกเขา ฟางเจิ้งเป็นผู้
